apocalyptico dramatique

kar daha iyi yapar

2012-01-27T23:58:00.002+02:00

aslında sessizlikten çok memnunum ama söylemem gereken şeyler var ve bunlar için sessizlikten daha iyi bir fırsat bulamayacağımı biliyorum. dinleyecek daha iyi bir şeyleri hep vardır.
"başıma bir şey gelmezse ya da kafama bir şey düşmezse bunu yapabilirim. o kadar da zor değil, hiçbiri değil. gerçekten, başarabilirim".
gülümsedi. bu gülümsemesini hiçbir zaman sevmemiştim. sanki konuşamadığım bir dilde bana küfrediyor gibime gelirdi o bana böyle gülümsediğinde. ne dediğini anlamadığım için, karşılığında gülümserdim ben de sadece.
"tamam, hadi beni utandır?"
aklımdan felç olmanın nasıl hissettireceğini geçiriyordum.
"sen utanmazsın ki."

kendimi üzerimde bir tişörtle sokağa attım. kar yağıyordu ve bu iyiydi, benim başka şeyler hissetmeye ihtiyacım vardı. biraz oyalanabilmeyi becerdikten sonra tekrar sıcağa döndüm. döndüğümde, ortamdaki herkes, köpek dışındaki herkes, bana tuhaf tuhaf bakmaya başladı. keşke evden evsiz gibi çıkmasaymışım, diye geçirdim içimden.
aynada biraz kendime baktım, göz torbalarımla oynadım ve masalarına ilerledim. bir masa, bir çift, ve beni sadece köpekleri seviyor. adam bir şeyler mırıldandı. iyi değildi ve beteri vardı. o sadece tiyatraldi, çiftin diğer tekiyse dramatikti ve ben hangisine oynayacağımı kestiremiyordum. bir an bir yerim ağrısın istedim, böylece oradan çekilebilmek için fırsat doğuracaktım. neyse ki seçimimi yapmıştım bu sırada, çünkü dramlar beni her zaman ağlatırdı. adama oynayacaktım. alaycı tavrına aldırmadan durmayı becerebilmiştim. bir kahve istese, gitsem ordan?
bir kahve istedi. geri dönmek ve sonrasında gitmek üzere yanlarından ayrıldım.

après vous, devant moi

2012-01-27T00:29:00.003+02:00

yok yok. ben çok erken, çok geç, ya da hem erken hem geç sayılabilen saatlerde fransızca konuşamıyorum.
sabahları öğretmenlerle karşılaşmaktan nefret ederim. aslında hiçbir zaman karşılaşmamayı tercih ederim elbette, ama sabah vakti en olmasın dediğim. kötünün kötüsü hep cepte taşınıyor sanki, o sabah ben hiç konuşmak istemiyordum ve saat daha dokuz bile olmamıştı. tanıdık bir yüz, öğretmen ve fransız. o kadar konuşmamışım ki sesim çıkmıyor sanki. hem zaten ben zaman zaman konuşmayı unutabilen biriyim. sadece günaydın diyorum. bir de sağlığının nasıl olduğunu soruyorum, çünkü en son gördüğümde pek iyi anlaşamıyorlardı. konuşmadan önce düşünmek normu bi kenara, ben konuştuktan sonra düşünmeye bile razıyım. konuşurken düşünmek diye bir şey var çünkü ve o en fenası. sağlığının iyi olup olmadığını bile iyi soramıyorum oracıkta, ağzımda bir ses varken kafamda binlercesi dolaşıyor. ama anlıyor ve bütün kibarlığıyla beni düzeltmeden cevap veriyor. sonra neyse ki kapıya varmış oluyoruz ve "après vous" diyebiliyorum. o bir fransız olsa da ben bayanlığımla önden geçmeyi kapıyorum elbette. yine de halen hatalarımı düşünüyorum. beni aslında asla öne geçirmeyecek hatalarımı.
ben fransızca konuşamıyorum çünkü saatler ya çok geç ya çok erken.

internet hepimizin. olmasaydı.

2012-01-25T19:26:00.003+02:00

sabah düşündüğünüz şey, o sabahın akşamında karşınıza çıkabiliyor bazen. bana göre bu çok... önemli bir olay. mesela siz sabah bir şeyler kuruyor, bir şeylerden şikayet ediyor ya da sadece bahsediyorken; birkaç saat sonra, aynı günün içinde, henüz uyuyup uyanmadan... kurgunuz sizi buluveriyor. hatta çoğu zaman vuruveriyor da. ama kurguluğundan eser kalmamış, soyutluğu azalmış bir şekilde karşınıza çıkıyor. onu yaşıyorsunuz.
(soyutluğu azalmış demeyi, somutlaşmış demeye tercih ediyorum; çünkü bana göre insana fiziksel olmasa bile hissettirmeyi becerebilen her bir şey somut sayılır).
mesela bugün, üye olduğum web sitelerini ve çoğunlukla sosyal paylaşım platformlarını düşünüyordum. bu iş hızlı bir revizyon yapıyor olsanız bile uzun sürüyor, çünkü gerçekten her yerde gibiyim. aslında ben her yerdeyken bir sorun yoktu, çünkü tanımıyor ve daha da mühimi, tanınmıyordum. mesafeler vardı ve güzeldi. zira mesafeler güzeldir. ne zaman ki herkes her yerde olmaya karar verdi, benim için o zaman bir sorun başladı:
herkes her şeyi biliyor.
bahsettiğim "her şey" elbette ki kayda değer hiçbir şey. kastettiğim; herkesin herkesin ne yaptığını öğrenmek için deliriyor olması. önceleri sadece facebook vardı, dolayısıyla hala "özel" sayabileceğim bir sürü yerim vardı. yerim diyorum, bakın ne kadar da sahiplenmişim. ve aslında evet, ben oraların yerlisiydim de. bunu derken elbette ki çocukken keşfettiğim grubun sadece benim tarafımdan sevilmesini isterken yaptığım gibi, "oralar benim, başkasının olamaz" demiyorum. oralar herkesin, ben bunu engelleyemem. ben sadece nasıl kullanılacağını bilenlerdendim. ve keşke herkesin olmasaydı ve herkes olmasaydı.
açılan sahne facebook kullanıcı hesapları, sadece fotoğraflara bakmak için gelen arkadaş talepleri, tumblr'dan alınan çıkma teklifleri, twitter'daki 160 karakterde ancak ıkınma sayabileceğim çabalar... o kadar yorucu ki.
zamanında internet hayatımı ve reel hayatımı birbirinden ayrı tutardım. aslında ikisi de gerçekti, hatta reel olan diğerinden daha az reeldi bana göre. bir zamanlar. ama bir yerden sonra bir yerlerde ip kopuyor, çabalasanız da tutamıyorsunuz ve iki hayat birbirine giriyor. girişiyor. siz fark etmeseniz de bir kavga var orda ve sonuçlarını takvim hesabıyla ancak birkaç ay içinde fark edebilmeye başlıyorsunuz. bu birkaç ay o kadar fazla ve sinsi ki, yıla bile dönüşebiliyor. kan bağınız ve duygusal bağınız olan insanlar bir listede. yüzünü gördükleriniz de hiç görüşemedikleriniz, yine aynı listede. beraber olmak zorunda olduklarınız ve beraber olmayı istedikleriniz... bir listede. ne bekliyordunuz ki? bir insanın ancak ve sadece bir hayatı olabilir.
böylelikle her paylaştığınızı herkes görmeye başlıyor. oysa ben beni anlayabilecek insanlara seslenmiştim, hani beraber oyun başında sabahladığımız? okuldaki fondöten manyağı kızın işi ne ki orda? var işte. engelleyemezsiniz.

böylelikle, özel alanlarınız işgal ediliyor ve siz de özelliğinizi ihmal etmeye başlıyorsunuz. herkes gördükten sonra özel olmasının anlamı nedir diye sabahları kendinize sormaya başlıyorsunuz. sonra bir filmde "herkes her düşündüğünüzü bilmek zorunda değil" mahiyetinde bir cümle sarf ediliyor, ve siz de tesadüflere güvenip, bunları söylemenin vakti geldi diyorsunuz.

ama hiçbir şey değişmiyor. siz bile.

türetmek ve tüketmek

2012-01-20T20:02:00.005+02:00

her şey insanlarla alakalı.
her şey. bir yere giderken artık içiniz acımıyorsa ya da açılmıyorsa, sebep onlarındır. iyi ya da kötü, suç ya da güç onlardır. bende her ikisi de oluyordu o bir yere giderken, ama artık o yer çoğu yerle bir.
hatta, yerle bir. yıkıldı ve ben arkasından ağlayamıyorum bile. çünkü oraya gitmek isteği de kalmamış içimde. bir gün gelecek ve özlemem de kesilecek.
nedenini biliyorum, sorumlusunu da; bu yüzden oradan soğumamaya çalışıyorum. çünkü ben orda yalnız başıma kitap okurdum, uyurdum, güzel bir çay içmişliğim var, sevinmişliğim var, sevmişliğim var... hepsi benimle ilgiliydi. ben yapmıştım. bu yüzdendir ki sıcak bırakmalıyım. ama öyle olmuyor.

uzaklaşıyor. ben o kadar ısıtmıştım orayı, orası da beni. içimi. ama soğuk insanlar... her şey insanlarla alakalı.

yine de, bazen izole olmak iyidir.

ve yine de çok korkuyorum tamamen bitirmekten.

bir kanji methiyesi

2012-01-15T14:37:00.007+02:00

neredeyse iki hafta sonra kanji öğrenmeye başlıyoruz nihayet. bilmeyenler için, japonların üç tane alfabesi var: hiragana, katakana ve kanji. hiragana ve katakana'yı hallettim gibi bir şey, arada git geller yaşıyorum, ama nihayetinde gitse de geliyor. önemli olan da bu, sanırım. bu yüzden kanji'den henüz o kadar da korkmuyorum.

üstelik, bugün birkaç basit kanji gösterdi hoca. ben hiç bilmiyordum ama her bir kanjinin bir hikayesi varmış. örneğin, bir ağaç çiziyorsun ve o ağacı simgeliyor, elbette. iki ağaç çiziyorsun, ağaçlar, ağaç topluluğu oluyor. üç ağaç çizdiğindeyse, bir orman yapmış oluyorsun.
bir de bahsetmek istediğim şeylerden biri, ki bu fazlasıyla hoşuma gitti; ağız sözcüğü. ağızı kanji'de ifade etmek için japonlar, bildiğimiz gülen ağız şeklini alıp biraz üzerinde oynamış ve kanji olarak kullanmaya başlamışlar. çizgileri güldürüyorsunuz, ve işte ağız. aynı şey göz ve kulak için de geçerli, onların kanjileri de gerçek şekillerden geliyor.

dışarıda demek için, bir yerin dışında kalmış adam çiziyorsunuz mesela bir de. görüyorsunuz ya, kanji bir hikayeymiş ve her kanjinin de anlatacak bir hikayesi varmış.

derinine indikçe daha çok sevmeye başladım japoncayı. sanki konuştuğunuz her şey, yaptığınız bir eyleme bağlı.

anladıkça anlatmak istiyorum, öyle hoşlar ki. benim çok sevdiğim şeylerden biri de haftanın günleri. mesela pazartesi aygün demek, salı ateşgün demek. ben perşembe çocuğuyum, perşembe doğdum. maalesef ki bana ağaçgün'ü uygun görmüşler.
cumartesi dünyagün demek, aynı zamanda Türkiye'yi de temsil ediyor. tüm günler de burada .

işte böyle, kanjiler kol dövmesinden çok daha fazlası.

tek

2012-01-14T23:34:00.003+02:00

kendini sevmeye devam ettikçe, istediğin şeye dönüşemezsin. çünkü dönebileceğin birileri vardır.

harcamak sözcüğü bana o kadar da olumsuz gelmemişti. bir şeyleri harcıyorsun, ama karşılığını da alıyorsun. harcıyorsun, harcamak zorundasın, çünkü bir uğurda davranıyorsun. ama ben harcamayı da yanlış yere harcamış olmalıyım ki, bir karşılık alamıyorum.

sevdiğin adamdan, sevdiğin insanlardan, sevdiğin yerlerden vazgeçmek seni hiçbir yere götürmeyecek. çünkü kendini sevmekten asla vazgeçmeyeceksin.

çünkü kendini sevmezsen yaşayamazsın.

dönebileceğin bir sevgili, bir arkadaş, bir kapı yok. ve her şey sen düzeltmeye başlamadan öncekinden daha bozuk.

ve yeter, kabul et artık. eskisinden daha mutlu değilsin. böyle olamazsın.

yine de kendini sevmeye devam edeceksin, değil mi?

benzemek ya da benzetmek

2012-01-14T22:45:00.002+02:00

sana takmayacağım diye kendime söz vermiştim ama dün dizi izliyordum ve seni tanımadan önce de çok sevdiğim bir karakterin sana benzediğini fark ettim.

yalnız başına bankta oturuyordu, her zamanki gibi bir şeyler okuyordu; bu sefer dergiydi okumakta olduğu. ama derginin içinde "you are not alone" yazılı bir kitapçık vardı.
asıl okumak istediği ya da okuması gereken de oydu.

işte o kitapçığı gördükten sonra sizi daha da çok benzetmeye başladım.

kapalı

2012-01-13T21:10:00.003+02:00

-yanımda olan insanların hiçbirinin yanımda olmasını istemiyorum.
+öyleyse yerini, ya da yanını değiştir.
-biliyorum. denedim, ama dönmem gerekti. biliyorsun; benim hep dönmem gerekir. döneceğini bile bile bir yerlere gitmek o kadar yorucu ki... hiçbir yere varamamak gibi.
+sanırım "dönüp durmak" dedikleri burdan doğmuş
-evet, dönüyorsun ve öylece duruyorsun.
+peki, beni tam olarak neden çağırdın?
-ah, evet... aslında ben de oraya bağlamaya çalışıyordum.
+pekala... devam et?
-dönüp durmak. dönüp kalmak. ben, bunu söylemek, bunu istemek için geldim.
+tahmin etmiştim
-belki de. ama ben senin ne söyleyeceğini tahmin edemiyorum
+dönebileceğin bir yer yok. yanını değiştirebilmeyi nihayet becerebilmişsin

somutlama

2012-01-03T23:25:00.006+02:00

ilk önce yorganı, sonra alarmları, sonra da perdeleri suçladım. uyanamıyordum.

çünkü nasıl bir şey biliyor musun, anlasam da anlamlı gelmiyor.

gözlerin kapalıyken, orası daha güzel. bazı şeyleri gerçek ya da somut kılabilmek için onları hissetmek yeterli.

cesaret edene kadar: esaret

2012-01-03T22:12:00.005+02:00

bazı şarkıları başta sevmiyorsun. neden yapmışlar ki bunu diye söyleniyorsun. ona sıra geldiğinde bir tuşa basıp geçiyorsun. aslında ezip geçiyorsun.

ama bazı şarkıları sevmen için, bazı şeyler yaşaman gerekiyor. sonra söylenmeyi bırakıp, hep o şarkıyı söylüyorsun.

senin cesaret edemediklerin varmış çünkü bir yerlerde, birileri senden daha cesurmuş.

"now i must wave goodbye

you know i don't want to cry again
i'll never see your face again
i don't want to cry again

so i read to myself
a chance of a lifetime to see new horizons"

artık ve atıkları

2012-01-01T21:13:00.009+02:00

keşke duygular değişince düşünceler de değişmese.

haklıydın C. bana bencil olduğumu söylemiştin ve ben reddetmiştim. reddetmiştim, ve ağlamıştım. ama reddetmek bir yere vardırmıyor. sen haklıydın, ben bencildim.
ben hala bencilim. ve hala ağlamaklıyım. kabul ederek bir yere varmaya çalıştığımdan değil, çıkar çıkarımı yapma burdan. sadece gördüğümü söylüyorum, tıpkı senin yaptığın gibi.

bir gün bana en çok anlayanın ben olduğumu söylemiştin. bazen bu cümleni hatırlayıp kendimi mutlu ediyorum. ama muhtemelen, sen artık öyle düşünmüyorsun. bencilliğimse baki, değil mi?

ama görüyorsun ya, ben bana bencil deyişlerini de unutmuyorum.

koptuktan sonra, iyi hiçbir şey kalmıyor sanırım. yeni yeni öğreniyorum bunu. iyi bir öğretmen buldum. ama yine de, ben böyle yapabileceğimi sanmıyorum. iyiydin ve kötüydün, gidişlerin ya da terk edişlerin seni kötülemedi. ve iyi de yapmadı... belki iyileştirdi. ama öyle diyorsan öyle olsun, hala bencilim ama artık en çok anlayan ben değilim.

oysa kopmak yeterince kötüydü.

"güzeldin ve biraz serseriydin
çok şeyi iyi hayal edebilirdin"

merkez ben

2011-12-31T23:21:00.003+02:00

"bunun için mi yani, bunun için mi bıraktın?" diye sordu. "benden nefret etmeyeceksen..." diye başladım cümleme, çünkü cevabım evetti ve olumsuzdu.
çünkü onun içindi.

çünkü yaptıklarım benim içindi.
en azından ben öyle olduğunu iddia ediyordum.

"herkesi atmak istiyorum, belki beni seven birileri olmazsa sırtımı dayayacağım hiçbir şey de olmaz ve kendi başıma yaşamayı öğrenirim" aklımdan geçenler ve başımdan geçmesini dilediklerim bunlardı. sonra, özleyeceklerimi düşündüm.
ama kendim için uğraşmıyor muydum? özlemek de güzeldi hem... yine de tek yapabileceğinin özlemek olması, uğraşılarımı karşılamazdı.

ve o kadar yanlış şeyler yapıyorum ki.

stars follow

2011-12-28T15:05:00.003+02:00

stars hollow'a yerleşmeye karar vermiştim, hani olur da olursa. ha tabii ki sonradan hayali bir yer olduğunu öğrendim. eskiden google maps'e girer, yaşamak istediğim yerlere bakardım. hatta caddelerinde falan dolaşırdım. mesela bir planıma ya da hayalime göre oulu'daki bir kilisede evlenmem gerekiyor. yakınlarında da bir kuaför var. kuaförün yakında olması iyidir. ve kafeler her yerdedir elbete, ama kuaförün yanındaydı o caddede ve oracıkta olması çok enteresandı. oulu benim için yapılmış gibi. zaten oulu dediğin oracık bir yer.

ne diyordum, stars hollow. connecticut'ta olduğunu biliyordum, eh, hayaller de nihayetinde gerçeklere dayanıyor. en küçük üçüncü eyaletmiş. küçültme ekleri çok sevimli değil mi? oracık. bir de bir yerin iyi olmasını artık orada fransızca konuşulmamasıyla bağdaştırmam da beni oldukça şaşırtıyor, ama çabuk alıştım. ihanet yasaları ya da ihanet yasamaları beni etkilemedi bu konuda, ben bir süredir yadırgıyordum fransızcayı. ama dediğim gibi, yadırgamaya bile alışılıyor.

bir sürü yer biriktirmişim, bakıyorum da. bir de bitirdiğim yerlere bakıyorum, çok az gözüküyorlar gözüme. bitirmek? hayır, aslında oraları hiç bitirmedim. hala gider, hala severim belki. olursa. ama öncelikle şunun farkındayım, biriktirilen yerlerin sayısının şu sözümona bitirilen yerlerin sayısından fazla olması iyi bir şey.
öyle ki, her zaman gidebileceğin bir yer oluyor. en azından gitmeyi tasarlayabileceğin.

bu arada, etkilenmediğimi söylemiştim ama elbette ki ucundan kıyısından etkileniyorsun şu ihanet dediklerinin: fransa'ya gitmek istemeyişlerim boşuna olmaz umarım.

ego eram

2011-12-28T02:44:00.002+02:00

sandığınız kadar iyi ya da sandığınız kadar güzel değilsiniz. sandığınız kadar, değilsiniz. hiç olmadınız. sadece, kendinizi öyle çok seviyorsunuz ve kendinize öyle çok bağlısınız ki, sanrılar oluşuyor. ama birileri bir gün çıkıp aslında ne olduğunuzu ve ne kadar tuttuğunuzu, hatta bazen ne kadar tutulduğunuzu gösterdiğinde, sancılar başlıyor. acımıyor. çok acıyor, tutuştuğunuzu kim görecek peki? ego çok tuhaf bir şey. neredeyse tanrılık kompleksi yaratıyor. ama siz de haklısınız, kendinizden başka gidecek kimseniz yok. kendinizi sevmek durumundasınız. ama ego, çok farklı bir şey. beni eziyor.

çünkü ben de farklı değilim. çünkü kimse farklı değil. sadece artık ezilenler ve onun yerine ezmeye devam edenler var. bir deyişle, terbiye edilmemişler ve terbiyesizler.

ideal idea

2011-12-24T03:14:00.007+02:00

eşitlenememek ne demek biliyor musun?

eşlenememek demek.

karşılık görememek demek.
anlayışların farklı olması bir yana, anlayamayışların farklı olması daha fena.
yoksa ben anlayışını benimseyemesem bile, anlayışıyla benimserim. hatta anlayışla benimserim; sonuçta başlangıçtan beri öyle görüyor. öyle görmek istiyor belki de. buna bir dediğim ya da diyebileceğim yok.

peki anlamamalar?
anlatamamalar?

anlatılamayanlar?

benim soluduğum ve yutkunamadığım şeyler ne olacak? birileri dinlemek ister mi?

geçenlerde platonik sözcüğünün gerçek anlamını öğrendim. hani, kaynağını. ideal olanmış. oysa biz neler anlamış, neler yaşamış ve neler konuşmuştuk. onun üzerine, ve onun üzerinden.

peki ideal olan ne?

bir de, ben platonik olabilirmişim. ama platonik olan değilmişim.

yine de anlatmaya devam ediyorum.

olsun

2011-12-24T01:13:00.002+02:00

kendi noel babam olayım dedim, istediklerimi söyledim:

okula düzenli olarak gitmek
saçlarımı uzatmak
bir uyku düzeni oturtmak ya da hiç uyumadan sabaha kadar oturmak
daha çok spor yapmak

çok bir şey değil, dört bir şeycik. olur mu olur. neden olmasın.

açlığın oyunları

2011-12-21T00:44:00.004+02:00

insanın kendini uykuyla doyurmaya çalışmasına diyet denir. çoğunlukla herkesin başına gelir.

çok tuhaf şey şu diyet. kuruyup kalmak için daha çok sıvı tüketiyorsun, etten oluşan bedeninin en iyi eti yakabildiğini öğreniyorsun, koku alma duyun birden gelişiveriyor. bir de, şekersizsin ve yine de senden tatsız olmamanı bekliyorlar.

zaten durup durup kızıyorum maalesef ki. yağlı gıda yiyen insanlar sanki kocaman yağlı devler haline geldiler gözümde. ama üzgünüm çünkü elimde değil. çünkü ağzımda değil. çünkü brokoli, tamam mı? öte yandan afiyet olsun, ben bakmıyorum.

unutmadan söyleyeyim, koku duyumla doymaya çalıştığım da olmadı değil hani. tanrım, o kadar lezzetli kokuyor ki bazı şeyler adeta nefeslerim büyüdü.
ama en çok uykular önemli. işin en kötüsü, midenizle düşünmeye başlıyorsunuz bazen. uykum mu geldi, ben bir mideme danışayım?

küçücük porsiyonları büyütmeye çalışmak da kendi başına bir safsata. daha çok olsun diye koparmak çoğaltıyor, ama büyültmüyor ki; daha da küçültüyor? sağa sola çekmeyi de denedim, o zaman da o kadar incecikler ki ya kopuyor ya da dağılıyorlar. ben hiç incelmesem mi? kopmak ya da dağılmak istemiyorum.

ya da kayışlar da kopmasın. ben açım. öyleyse uyku lazım.

lappi

2011-12-18T19:23:00.009+02:00

burada durmak, burada kalmak.
kalmak diyince daha anlamlı geliyor, değil mi? burada durmak derken boşta durmak, boşlukta durmak, hatta belki boş durmak da çıkıyor insanın ağzından sanki.
ama durmak ve kalmak bana göre aynı eylem.

kalmak demek ilerlememek demek. konduğun yerden gidememek demek. durmak demek.

oysa ben altı ay süren geceyi yaşamak istiyorum.

kahvaltılık

2011-12-13T07:12:00.003+02:00

bu sabah hapşırdım ve sonrasında sessizlik oldu.
aynı koltukta oturuyoruz. benim kullandığım çatal illa ki denk geliyordur sana. benim kaşığımla da şurup içiyorsundur mesela. aynı ahizeye konuşuyoruz sırasıyla. bir de bu sabah aynı zeytin kabından yedik, sen de fark ettin zaten bunu. sen yerine bıraktın, ben bıraktığın yerden aldım. eskiden, ne bileyim, eskiden küçük temaslardan çekinmiyorduk. şimdi sanki yolda yürürken çarpışsak, pardon diyecek hale geldik. ama dur, burada özürleri ben dilerim. sen hiç özür dileyecek hale "düşmezsin".
ben kötü biri değilim. ucunda sen varsan ben özür de dilerim. haklıysam da dilerim. gururumla kahvaltı yapamıyoruz ya da sarılamıyoruz. ya da yeni öğrendiğim saçma sapan şeyleri dinletemiyorum ona. neyse işte, gerek yok ona işte. sen de kötü biri değilsin, biliyorum. sen hapşırsan ben çok yaşa derdim sana.
ama senin sen de gör diyeceğinden emin değilim.

sen yine de çok yaşa, olur mu?

diyorum ki en iyi japonca şarkı

2011-12-12T23:12:00.003+02:00

ibara no namida diye bir şarkı var, l'arc~en~ciel'in. şarkıyı senelerdir seviyorum. bir düşündüm de geçenlerde... ya bu şarkı bir anime açılış ya da kapanışıysa? şarkıyı yalnız haliyle bu kadar çok seviyorum, ki l'arc~en~ciel şarkıları genelde animelerde kullanılır, ya bir animede de yer alıyorsa? o anime benim en sevdiğim, yani seveceğim anime olabilirdi. şarkısı böyleyse kendisi nasıldır mantığıyla, dümdüz.

biraz bakayım dedim de, herhangi bir animeyle ilişik değilmiş ibara no namida. aslında böylesi belki de daha iyidir, animeyi sevmeme olasılığımdan korkuyordum bir yandan da.

işte böyle bir şeyler geçti geçti. ha unutmadan:

arada iki üç kelime anlayıp mutlu olayım ben de.

tatile mola

2011-12-11T01:03:00.003+02:00

sürekli tatil yapasım, tatillerde de tatil planı yapasım var. böyle diyince bir yere varamıyorum, ama istediğim sanırım varmak değil zaten. istediğim şey sadece gitmek. uzaklaşmak da demiyorum, mesele mesafe de değil çünkü. gidelim, bir şeyler yapalım. o zaman biliyorum ki isteklerim netleşir, beni de netleştirir.

ben araba kullanmaktan da korkmam hem, alışırım, söz.

temize çekilmek ve temize çıkmak

2011-12-04T18:13:00.002+02:00

anladım ki bazen insan, hayatının ne kadar güzel ya da ne kadar... kötü?
yok hayır, kötü demek istemiyorum. öyleyse bir daha: güzel olduğunu ya da o kadar da güzel olmadığını anlayabilmek için, kendi hayatını başkalarının ağzından dinlemeye ihtiyaç duyuyor.

kimseyi kulağından tutup anlatacaklarına kulağını dayayamazsın. hem zaten, can kulağıyla dinlediklerimiz, aslında candan anlatılan şeyler. birileri sizi anlatıyorsa, üzerinizde düşünmüş, hatta üzerinize düşmüş demektir.

kendimi dinlemek iyi geldi, sanırım ben tek başıma o kadar iyi anlatamamıştım.

yorumları ise hala sevmiyorum. çünkü yorumlar... adeta ikinci el. anlattıklarım üzerinden yola çıkmış gibi gözüküyorlar, ama aslında yoldan çıkmışlar. sadece anlatılanlar üzerinden yapılan bu yorumlar, tek duyuyla yaşamaya benziyor. tatmadan mesela, dokunmadan mesela.
dolayısıyla yorumlar tatsız, yorumlar hissiz.

anlatmaksa, öyle değil. anlatmak ve anlatılmakta yaşanmışlık var. izleniliyorsun, öğreniliyorsun. ve biliniyorsun.

öte yandan... güzelin karşılığının kötü olduğu da hep bu yorumlardan gelme.

ben hep bakarım

2011-12-01T02:40:00.002+02:00

bence biz senle uyumayalım. uyurken seni göremiyorum, uyurken konuşamıyoruz. ben beceremiyorum zaten uyumayı. hani mesela ben kitap okuyayım, sen çay demle. ya da kahve içelim, falına bakayım. hem belki kendimi görür de sevinirim fincanında.
bazı şeyleri yalnız başıma yapasım gelmiyor beraber yaparız diye. tek başıma onu harcayacakmışım gibi oluyor. harcamak da değerine göre elbet, ama ben seninle değerlendirmek istiyorum.
zaten bazı şeyler sen olunca değerleniyor gibi. ben oturup duvarı izler, kalkıp duvarı anlatır, dakikalarca duvarı konuşurum. ama sanki sen de olsan, duvar bile dinler gibi.

ne bileyim, ben kendimi anlamıyorum böyleyken ama zaten sen anlasan yetiyor.

neredeyse zararlı

2011-11-29T19:31:00.002+02:00

oldukça hasta, neredeyse zararlıyım. şu sıralar en insan sever hallerimdeydim oysa ki. ama bir süre uzak kalalım, seviyorum diye.
hoş, ben hastalığı da severim. hastalık bir nimet değil elbette, ama nimetli. hatta bir bakıma, hastalık iyileşmek bile diyebilirim: beklentisiz, sakin ve az yorgunluklu. uyunması gereken bir sürü uyku var, çünkü sadece uykum var.

huzurlu şey şu kış ve getirdikleri. kötü olsa bile.

okulu bırakmıyorum

2011-11-18T00:42:00.003+02:00

henüz sınav saymam bitmedi ama, önemli saydığım sınavlar bitmiş durumda. ben de bittim diyebilirdim elbette, ama hayır diyemiyorum, çünkü pek yorulmadım.
çünkü pek çalışmadım.
çünkü istemedim, istemeyemedim.

bazı şeyleri sevmek zor. ve ben de zoru seven biri değilim, olmadım hiç. dolayısıyla oldukça zor olan bu dersler... yok, olmadı bana. sık sık okulu bırakmayı düşündüm mesela. bana daha çok uyacak bir şeyler vardı nihayetinde, ne vardı ki; oralarda bir yerlerdeydi sonuçta. bulabilirdim.
ama yok işte, öyle değil. öyle olmuyor.

okulu bırakma meselesinin ne kadar kolay olmadığına değinmek gereksiz. ben sadece isteklerimden bahsetmek istiyorum. bakın, yine bir şeyler istiyorum.

şöyle ki, fransızcanın sürekli elimin altında, dilimin üstünde olması beni çok mutlu ediyor. yokluğunu düşündüğümde, onu rızamla bıraktığımı hayal ettiğimde adeta canımı yakmış oluyorum. fransızcayı sanırım sandığımdan daha çok seviyormuşum. ve kendi adıma, onun adıyla, mutlu olmaya da hazırmışım.

zaten derslerin konuları da ilgilenilesi. öyleyse sorun olmayabilir belki de?

kesin - keskin

2011-11-15T19:14:00.002+02:00

anlatırsam üzülüyorum.

bazı kimselere bazı bazı dert yanmamalı. çünkü bir sürü keskin yargıları, çok bilir bakışları adeta can yakıcı. çok biliyorsun, bunu biliyorum; ama burnunu biraz indir de beni gör mesela, bak bak ben üzülüyorum oracıkta. çok biliyorsunuz, ama her şeyi bilmiyorsunuz.

birçok çoğunluğa demek istiyorum ki, çok üzgünüm, ama yargıların çoğunlukla yanılgıların. şöyle ki, bana göre kesin olan hiçbir şey iyi değildir. iyi olmayanı bir yana koyalım, hemen yanında kötü olan bir şey de var: kesin olan ve hızlıca ulaşılmış yargı. kesin yargı dediğin şey aynı zamanda keskin yargı. acımıyorsunuz, acıtıyorsunuz. biraz hata payı bıraksanız, biraz yavaştan alsanız?

hadi kısacası: biraz düşünceli olun arkadaş.

aslında benim karar vermem gerekiyor, içim ölse de susmalıyım diyorum ama...

yaş işi yaş bir iş iken

2011-11-10T23:16:00.002+02:00

üstüm olabilirsin. benden büyük, benden eski olabilirsin elbette.

ama üstüm olman üstün olduğun anlamına gelmiyor. sadece daha uzun yaşamışsın.
daha fazla değil.

pek az pek ala, pekala

2011-11-10T17:32:00.002+02:00

sıkıntısızlık sıkıcıdır. belki de üzülünce kendimizi daha değerli, daha dolu, dolayısıyla mutlu (daha mutlu..?) hissediyoruz ya, ondan sıkıyordur aksi hali. aksi gibi... ama öte yandan, sözlüklerde yazan ve belki de klişe sayılan mutluluk tanımını çoğu insan tanımıyor.
fakat bunun sebebi tamamen onunla tanışmayı istememesi.

çünkü evet: mutsuz olmak güzeldir.

herkesten farklıyım, eh, herkes herkesten farklıdır zaten. ama pek çok "pek çok insan" grubu var ve ben de bunlardan en kalabalığına dahilim; ben de kendimi mutsuz etmeye çalışanlardanım.
yani, çalışanlardandım. geçti. iyileştim mi demeliyim hatta? bilemiyorum.

tek bildiğim, artık mutsuz olmak beni tatmin etmiyor.

"pek az"a dahil olunabilir pekala da.

bir ah desen bir oh derim

2011-11-06T23:29:00.015+02:00

başım çok ağrıyor.
aslında başım resmen ağlıyor.

gözlerim öğrenmesi, okuması, yazması, çizmesi gerekenlere baktıkça sanki içeride/içerimde bir şeyler ayaklanıyor. bu ayaklanma çok anlamlı ve birden çok anlamlı: bir tanesi bildiğimiz isyan halleri. bir diğeriyse durduğu yerden kalkıp kafamın duvarlarını tekmelemek ve yumruklamak suretiyle gerçekleşiyor. bir diğeri, iki diğeri, üç diğeri... derken sayısız diğeri var ama ben onların ne olduğunu da öğrenmek istemiyorum.

bu aralar öğrenmekten kaçar haldeyim, ayrıca çalışmaya başladıkça da daha öğrenemeden kaçıveriyorum.
nedeni aleni: benim aklım başka yerlerde, benim aklım bende değil başka birilerinde. hal buyken oturup bir sürü bilgi oturtmayı nasıl bekleyeyim?

çok acı ve daha fazla da acıtıcı bir durum bu benimkisi.

coeur

2011-11-05T09:50:00.002+02:00

hiçbir şey hissedememek çok korkutucu. rahatlama yok, daralma yok, sadece, hiçbir şey yok? belki de bu durum, bu hislere götüren hareketin anlamsızlığından kaynaklanıyordur. anlamsızlık hissizliği hak ediyordur çünkü.
ama o hissizlik geçti. ve geçtiği için mutluyum, şimdi üzülebiliyorum.

kötü, çok kötü. nasıl davranmanız hatta nasıl düşünmeniz gerektiğini bile kestiremiyorsunuz duygularınız kesik kesikken. neden böyle oluyor, neden "olmuyor" sorusu çıkmadı aklımdan. ama neyse ki geçti, dediğim gibi, tüm kalbimle üzgünüm.

yalnızca tek

2011-10-30T22:36:00.009+02:00

eskiden anlaşılamadığımda sinirlenirdim, şimdiyse sadece başımı çeviriyorum. ama başım nerede olursa olsun, aklım aynı yerde kalıveriyor. bu yüzden açıklamam gereken şeyler var.

ben, çok korkuyorum.
korku çok ağır, korku zararlı akla. tek başına bile fazla tek başa. benim aklımda dolaşıyor korku. sonraları da dilime dolanıyor ister istemez. aslında çoğunlukla istemez istemez... anlatıyorum. isteğim bir çözüm değil, sadece korkuyu konuşmak. ya da korkuyu konuşturmak. çünkü bazen aklından geçenleri dışarı attığında, içeridekileri tüketeceğin ya da en azından azaltacağın yanılgısına kapılıyorsun.

ama yorumlanıyorsun ve hafifleyemiyorsun.

benim korkum, benim o çok korkum, birilerinin sadece endişesiyken, bu kendinden emin yorumlar neden ve nereden?
endişe öyle yoğunluktan uzak, öyle tasasız bir sözcük ki korkuyu biliyorken...

endişe duyarsın hem zaten, ama korku duyulara fazla gelir. korku bir akıl acısı, belki de bir baş ağrısı.

bu yüzden rica ederim, asil endişelerinizi asıl korkularımdan uzak tutun. korkuyu tanımıyorken, hatta tanışıklığınız bile yokken, lütfen.

le pazâr

2011-10-23T21:18:00.004+03:00

pazar ile pazartesi arasına bi gün sıkıştırsak keşke. ne bileyim, pazaar mesela.
tamam tamam, isim koymayı sizlere bırakabilirim, zaten benim henüz olmayan çocuğumun ismi bile ispanyol isimlerinden beter. adı ne olur bilemiyorum ama, pazar sonrasının pazartesi olmaması lazım. pazarı sevmezdik, ama sonrasında getirdiği ya da öncesinde götürdükleri için değil; pazar işsizlikti ve boşluktu, ve biz de o hisleri sevmiyorduk. ben son birkaç yıldır pazar ve haftanın diğer altı günü arasındaki farkı söyleyemez oldum, ve şahsen pazarı seviyorum. yani diğer altı günü ne yapıyorsam pazarı da ondan işte.

çünkü eskisi gibi pazar günleri oturup pazar gününün geçmesini beklemiyorum, yetişmeye ve yakalamaya çalıştığım bir şeyler var ve koşturuyorum, haliyle zamanı anlayamıyorum. boş olan, sadece dırdır edebileceğim bir pazar kalmayıvermiş.

bu yüzden yeni bir gün talep ediyorum. 24 saatlik olmasa bile en azından bir 12 saatlik. olmaz mı? o kadar yaşıyoruz anlamsız düzenler içerisinde, yarım güncüğü bana çok görmemeliyiz.

ya gerçi o ekstra günde de yapacak bir şeyler bulurduk ki biz, tabii...

encore plusieurs fois

2011-10-22T00:26:00.002+03:00

çok çabuk kızıyorum.

hızlı yaşayıp erken ölme tavsiyesine kapılmış olan bir öfkem var; ne kadar öfkelenirsem öfkeleneyim, bu öfkem hızla sönüveriyor. öfkemi unutuyorum. öfkemi hatırlayamıyorum.
sonra unuttuğum için bir de kendime kızıyorum.

sonra doğurgan bir döngü içine giriyoruz: kızıyorum, kızgınlığımı unutuyorum, unutkanlığıma kızıyorum, ve hatırlayamadığım ya da kızamadığım kadar fazlası daha oluyor sonra.

çok hızlı soğuyorum ve mevsimim hiç değişmiyor.

haz ve sonraki fazı

2011-10-20T12:07:00.016+03:00

irade sözcüğünü gün içinde pek kullanmam, kullananını da çok fazla görmedim esasında. bir iki gündür çok dışarıya atmasam da, içimden iradeyi, iradeli olmayı, iradeli olmayı becerebilmenin ne büyük bir hüner olduğunu düşünüp duruyorum.
sanırım gün içinde çok kullanılmamasının sebebi, çoğumuzun aslında doğru düzgün bir iradeye sahip olmamamız. iradeni kullanmayınca, iradeyi de kullanmıyorsun.
sadece bir pastaya hayır demekten bahsetmiyorum, benim aklıma daha fazlasını çağırıyor, daha fazla şey çağrıştırıyor irade. diğerlerini kullanmamak, sıkıntıdan fiziksel acı çekmeye başladığın halde derse devam etmek, alışmak... bunların hepsi irademin kontrolünden çıkmış durumda. ve pastaya da hayır demezdim esasında.

sanki her şey havada, evetler ve hayırlar var bir sürü. boyumu aşmışlar, doğrudur ama yakalayabilirim. ama sadece "böyle iyiyim" diyebiliyorum bakışlarımı indirip, ama başım hala yukarda. çünkü başım biliyor ki belkiler çok fazla, bu kadar belki bana fazla; istemeyi ya da istememeyi becerebilmek gerekiyor. iradeni almak ya da onun seni almasına izin vermek, hangisi olduğunu bilemiyorum ama ifadede irade olmak zorunda.

mutsuz olmayı ne zaman meziyet saymaya başladığımızı bilmiyorum, sanırım bunun kolay yol olduğunu keşfettiğimizde olmuş.

kadere inanmasam da, kaderini sevmek diye bir şey var. başına gelenleri sevmek olsun o, ya da başına getirilenleri. hoşgelmemiş olanları hoşgörebilmek belki. yine belki... zaten her zaman belki.
mutsuzluklarını başkasının sırtına yükleyerek hafifleyemiyorsun. bir şeyleri kendine saklamak, kendinle çözmek, ya da diğerlerini kendinden ve sıkıntılarından saklamak gerek. kimse senin üzüntülerini dinlemeyi hak etmiyor bir yerde.

kendini tutabilmelisin, kendinle kalabilmelisin.

hedonizmi düşündüğümde aklıma açık bacak arasını kocaman göbeği örtmüş olan bir karakter geliveriyor. aslında insanlar onu hiç yaşlanmayacak sanar, doğrudur, ama bana göre o ömrünü kısaltmış. kısa bir ömürde yaşlanamazsın zaten, senin elinde, senin iradenle olan bir şey değil o. yaşlanamıyorsun çünkü yaşlanmaya zamanın yok; yaşlanabilecek zamanın yok, çünkü bunların bir bedeli var.

her istediğimizi yapamamalıyız. irade lazım, sınırlar lazım. fazla özgürlük çok fazla...

freakest show

2011-10-16T11:01:00.002+03:00

tesadüfler güzelliklerini yitirmeden önce, bulunduğunuz ortamı değiştirmelisiniz. eğer bu mümkün gözükmüyorsa da tavrınızı. çünkü siz sevinmiş gözüktükçe aslında kötü saydığınız bazı tesadüfleri saymaya devam edeceksiniz, çağıracaksınız onları adeta ve onlar da geldikçe gelecekler. belki de gitmeyecekler..? bu ihtimalden, tehlikeden korkmalı ve yeni bir tavır takınılmalı, bir de şüphesiz yeni yüz ifadeleri takıp takıştırılmalı.

"canım sıkıldı" ve "canım sıkkın" birbirlerinden farklı ifadeler ya, bana göre biri diğerinin gelişmişi aslında. o malum ortamda; hah işte orada canınız sıkılıyor, günlerce sıkılıyor ve sonra bir gün oracıkta sıkkın olmaya başlıyor. değişen ne? değişen bir şey yok, artansa çok: melankoli sıkıntı birikintisidir çünkü.

bu yüzden bütünün parçasıymış gibi gözüküp, aslında parçayı bütün tutmak amaç olmalı. insanlara onlarla olmaktan hoşnut olduğunuz rolü yaparsanız, hislerinizi inkar etmiş olursunuz; ve inkar alışkanlık yapar.
canın sıkılmaması gerek, bu yüzden de bazen bazı tesadüflere burun kıvırmak gerek. onları solumak değil.
ne hislerinizi ne de insanları kandırmamalısınız.

hem... özel bir parçayken bütün olmak adına özelliklerinden vazgeçmek neden?

alışmak

2011-10-14T19:50:00.004+03:00

önceleri denizi görmezden gelirdim. ama denizleri görmezden gelemezsiniz... özellikle de yağmur yağdıysa, yeni yıkandıysa, yeşermişse ve yeşil görmeyi en çok sevdiğiniz renkse.

kahverengi fincanların içinde kalsın. ha, bir de haritalarda. gidip görülsün, yanına yamacına çıkılsın, hatta yamaçlarına. ama yine ineceğimiz yer deniz kenarı, kıyısı olsun.

dying outside inside

2011-10-10T17:42:00.008+03:00

son zamanlarda hem kendime hem de dokunduğum objelere zarar veriyorum -süjelere bir şey olmadı neyse ki, en azından bildiğim kadarıyla.
şöyle ki; bana neler oluyor bilmiyorum ama sürekli bir yerlerim ya ağrıyor ya da acıyor. ve bir de durmaksızın bir şeyler kırılıveriyor elimde.

aslında, birilerini kırmadığıma eminim. ama belki de enerjiyi atmak için o çok değerli süjeleri işlemek gerekiyordur? ne bileyim, bağırsam çağırsam?

bilemiyorum ama istemiyorum.

insan vücudu, insanın vücudu

2011-10-09T17:23:00.004+03:00

son iki gündür böbrek ağrısı çekiyorum. herkes doktora gitmem gerektiğini söylüyor, çünkü daha önceleri de birkaç kez ağrımıştı böbreklerim. her ikisi de, evet. ama ben sebebini bildiğim için gitmeye yanaşmadım hiç.
bana yapma denen şeyi ısrarla yaptığım için, zamanında yapma uyarısında bulunmuş olanlara neden ağrıyor diye sormak çok mantıksız çünkü. sebep şu ki; düzenli olarak kullandığım bir ilaç var, ve bu ilacı kullanırken fazla alkol tüketmemek gerekiyor. aslında ben fazla tüketmiyorum, ama sanırım vücudum miktarı ne olursa olsun ikisini bir arada yürütemiyor.

yoksa yürüyemiyor.
cidden, yer yer ayağa kalkamayacak, ne bileyim, yere basamayacak gibi hissettim kendimi.

ağrım bu kadar fazla olunca çareyi su ve bitki çayı tüketmekte bulmuştum. sanırım çok güzel arkadaşlar edinebilmişim, su içmem gerektiğini bana hatırlattılar sık sık. ben de olabildiğince su tükettim. ve sanırım bu sayede bugün ağrısız uyandım.

az önce bir arkadaşım nasıl olduğumu sormuş. bir an afalladım; neyim vardı ki? ah evet, böreklerimin ağrısından duramıyordum düne kadar. tabii.
böbreklerim yok gibi geldi bir an. ne kadar tuhaf... zarar görmeyince ya da acı vermeyince sanki orda değillermiş gibi hissediyor insan. ya da hissetmiyor mu demeli? oysa ki gittiğin her yere götürüyorsun. aslında bu onları götürmek değil. beraber gitmek de değil. çünkü ben ve vücudum değil benim vücudum diyor insan.

o yüzden, kendisine dikkat etmeli.

açıklık olmasın, açık olsun

2011-10-07T20:34:00.006+03:00

son zamanlarda sohbet esnasında insanlar derslerin nasıl gittiğini soruyorlar. iyi diyorum, sonra artık bakışımdan mıdır dudağımı mı büzüyorum bilemiyorum ama onların da bakışı değişiyor. teselliler başlıyor.
bir açıklık getirmek istiyorum ben buna, kendim de göreyim hem de görülsün, üzülmeyeyim: bölümümü sevmiyor değilim.

sadece etrafta daha fazla sevebileceğim başka şeyler de var.

to love is to lie

2011-10-04T22:14:00.008+03:00

the smiths'in "there is a light that never goes out"unu çok severim, en çok severim. orda bir cümlede diyor ki "to die by your side, is such a heavenly way to die". yani "senin yanında ölmek, ölmek için çok cennetsel/kutsal bir yol" .

sevgili smiths, özür dilerim ama ben ölmek için herhangi bir cennetsel yol göremiyorum.

mesele acı, ya da sevginin uyuşturucu gücü değil. mesele bir şeylerin bitmesi. mesele, bitmek. çünkü ölünce bir şeyler bitmiyor aslında, sen bitiyorsun.

her bitiş bir başlangıca sebep değildir, en azından "olmayabilir". ve bana göre ihtimaller bile son'dan korkmaya yeterli.

birilerinin yanında dışında, bir de birileri için ölebilmek var... cennete götürür mü bilemiyorum, ama cennetsel olmadığına eminim.

ben hiçbir sevginin yaşama arzusundan daha büyük olabileceğini düşünmüyorum, bu yüzden de aklım almıyor.

ama aynı akıl cenneti de almıyor.

sanırım ölebilme gücünü insana cennet hayali veriyor.

less lonely loneliness

2011-10-03T19:36:00.002+03:00

standartlar diyorum günlerdir. standartlar... çevreme bakıyorum, herkesin bir seviyesi var; inkar etmemek gerek. itiraf etmek gerek: size eş ya da aşağı yukarı eşit olmayan birileriyle arkadaş ya da sevgili olamazsınız. aynı ortamda bulunmak bile aklınızı acıtabilir. böyle insanlarla geçinilebilir tabii, uğraşılar sonucu. ama standartları düşürmek, yani birileriyle uğraşmak için çabalamak... çok yorucu.

ayrıca, çok üzücü. dışarıdan bakan için değil, yorulan insan için üzücü. çünkü istesek de istemesek de, bir şekilde yanımızda ya da yakınımızda olan insanlara benziyoruz. az ya da çok, etkileniyor ve değişiyoruz. bu insanlar bizden aşağıdaysa, onun yanına iniyoruz. pardon, onun yanına "düşüyoruz" diyecektim. bu ifade daha doğru.
yukarıdaysa da, birilerini kaçtığımız şeye hapsediyoruz.

asıl mesele şu: yalnız kalmaktan bu kadar korkulmamalı. insan kendine yetmeli. daha kendine yetemezken, neden başkasına bulaşır ki?
oluşan şey gerçekten de temizlenmesi gereken bir bulaşık bana göre. bazıları birbiriyle sentez kopyalar oluveriyor; çünkü ortada denklik yoksa, ikisi ancak bir ediyor. "bir çeşit insan" yani. zamanla da "tek çeşit insan". verdiği tepkiler, sevdiği tatlar, bakış açıları; her şeyleri benziyor.

beklemek gerek. niteliklerinin niceliğini saptamak, kendinin farkında olmak gerek. sonrasında kendi gibi değil belki ama, "kendi kadar" birilerini bulmalı insan.

daha var

2011-10-02T15:23:00.004+03:00

son iki gündür japoncanın zor yanlarını hafiften görmeye başladım. tabii şimdiki ne katakana ne kanji bilen halimle zorluğun ne kadarından haberdarım bilemiyorum, ama başıma gelecekleri az biraz biliyorum diye bu konulara da kolaymış diyemem. "daha"lara daha var, yoksa diğer alfabeler tabii ki "daha" zor.

dün ucundan kenarından sayı söyleme meselesinden bahsedildi. ki zor bi şey bence. fransızların 60+10=70 mantıklarını sindirebildiğime göre bunu da halledebilirim diyorum ve şimdilik bekliyorum.
ama sayılar her zaman sorun yahu. şimdi japoncada 9 ve 10 sözcükleri birbirine çok benziyor. 19'u da oluşturan bu iki kelimenin yerlerini değiştirirseniz kocaman bi 90 elde ediyorsunuz. ve ben sürekli onu elde ediyorum, sürekli 90'ımdayım. yahu arkadaş pratik yöntem de aradım hatırlamak için, latin alfabesinde şu harf bundan önce geliyor bunun tersi olsun, ama yok olmuyor, yoksa oluyor mu ama yine ters dönüyor diye ağlanıyordum en son. ezberlemek lazım bazı bazı.
daha önce hiç bi an önce 20 yaşıma girsem dememiştim ya.

bugün de şöyle bir olay gösterildi. hastanenin ikinci hecesi kuaförünkinden aşağıda, fark bu; evet. evet ayrıca, bu bi fark. zaman alabiliyor. ben o farkı hatırlamak ya da unutmamak için kuaförün benim için olan önemini düşünüyorum, kuaför o kadar önemli ki ikinci hecesi bile hastaneye fark atmış. gibi.

bugün kyoto yazınca resmen mutlu oldum. alone in kyoto'yu hatırladım, bir de paris'te gördüğüm kyoto meydanı'nı. hiç merak etmemiştim burası neden kyoto meydanı'ymış diye, bugün wiki'den baktım da; japon kültür merkezi orada olduğu ve eskiden japonya'nın başkenti kyoto olduğu için o bölgeye kyoto meydanı demişler. ben daha derin bi şeyler beklemiştim. bazen bakmamak daha iyi belki de?

yine de her zaman adını görmek güzel kyoto, o zaman da çok güzel olmuştu.

hüngür hüngür yağmur

2011-09-30T22:30:00.005+03:00

bir şarkısında kargo "uyudum, uyandım, geldi sonbahar" diyor. şarkının ismi de sonbahar. bu sabah o cümleyi söyledim ben de. aslında kısmen; çünkü pek uyuyamadım ben. sanırım uyku ihtiyacım azalıyor, ne kadar geç yatarsam yatayım, alarmdan önce uyanıveriyorum. misal bugün üç buçuk saatlik uykunun üzerine uyandım, ama kendimi gayet iyi hissediyorum. üstelik son zamanlarda uzun süredir olduğumdan çok daha fazla yoğunum.

kışa da gözlerimi yedi yarım saatlik kapayışım yetmiş olmalı, teşekkürler ona dinginliği için.

yoğun ve yorgun kelimeleri birbirinin başı ve sonu. yani ben de yoruluyorum. ama ne yapıyorsa artık bana uykum, pek hissedilmiyor büyük bir yorgunluk.

insanın fotoğraflarına baktığı yerlerde bulunması güzel. ve bir zamanlar fotoğraflarına baktığı bu yerlerin fotoğraflarını kendi çekmesi de ayrı bir güzel. ama yine de bir şeyler yetmiyor. birileri, yetmiyor. karede eksik olanlar olunca, sadece bakıyorsun. bakakalıyorsun.

yine de kahvelerin cam bardakta verildiği bir yerdeyim, ne kağıt ne de plastik; samimi bu. seviniyorum ve seviyorum ama işte, fazlalık olan bir tek eksiklik var sırtımda. o da hafifletilirse, daha güzel olacak fotoğraflar.

kafiye olsun diye değil

2011-09-27T19:39:00.003+03:00

gülmek de ağlamak kadar doğal ve normal. ama ağlamak gülmek kadar sıradan değil.

ağlamanın sıradanlaşması hissizlik gibi.

ve takım elbiseliler takımı

2011-09-25T20:52:00.005+03:00

ne istediğimi bilmesem de ne istemediğime eminim.

bazen kendimi çok korkutuyorum takım elbiseleri düşünerek. hatta en son korkuşumda üzerimde paçalarını kendi kestiğim kot pantolonum vardı. ayrıca tatsız tuzsuz herhangi bir şeyi düşünüşümde de aklıma takım elbiseler geliyor.

gözüme gelince kafamı çeviriyorum, peki aklıma gelince?

bana kızmayın ama hepiniz aynı gibisiniz takım elbiseliler. aslında; hepiniz aynı ve gibisiniz, takım elbiseliler. belki biriniz sadece dedikodu yapıyor bir diğerinizse mandarin düşünüyor, ama kendiniz değilsiniz. değilsiniz işte. bir takımın üyesisiniz. benim rakibim değil bu takım, tezahürat etmek de hiç değil zaten derdim. sadece...

istemiyorum.

ben resmi konuşmalardan bile korkarım zaten.

neredeyse

2011-09-18T00:33:00.003+03:00

bir şarkıda "hava neredeyse güzel" diyor tryo. bugün ben de öyle dedim; hava neredeyse güzeldi. olacak, olacak. esti ara ara, nazar değdirmeyeyim diye gözlerimi yumasım geliyor.

benim bir sürü dersim var biliyor musunuz? ve cidden, 25 tane dersim var benim. benim dersim. yirmi beş tane. söyledikçe aklım kaçtı kaçıyor sanki, ama bir yandan da tuhaf bir rahatlık var üzerimde. eseri bile kalmaz, keyfini çıkarayım iyisi.

az önce alp'e "ingilizce mi konuşuyorsun daha çok?" diye sordum. şimdi de alp fransa'da ve bayağı bi süre daha orada. "%90" yazdı. konu bu değil ama, ben "90%" yazmasını bekledim nedense. öyle yazmayınca birden seviniverdim. nedenini bilmiyorum, ama sanki hala buralarda bi yerlerde. kendime ufak işaretler mi çıkarmaya çalışıyorum, nedir. hani epica istanbul'a konsere gelse o da atlayıp gelecek gibime geliyor bazen. daha önce yapmıştı bunu.

bu sene merve'yle ayrı kıtalarda olacak olmak üzücü. hani açayım, benim kampüsüm farklı. cidden benim kampüsüm çok farklı ama buna daha sonra değineyim en iyisi. seni on dakikalarca görmeyi özleyeceğim merve, ders arası görüşmeler yok ama ders sonrasılar hep bizim.
sonraları da bizim.

işte böyle.

fat bottomed ones, you make the rocking world go round

2011-09-15T22:50:00.004+03:00

bi gün sınav sonrası, arkadaşla kahve içmeye gitmiştik. ben çok üzüldüm diye çikolatalı bi kahve almıştım, içimden de üç yüz üç bin kalori içtim diye şarkılar mırıldanıyodum. biz bi yere oturduk, bi süre sonra bi teyze muhtemelen kızı olan başka bi bayanla yakındaki koltuklara oturdu. teyze beklerken bence kızı olan bayan elinde bi tepsiyle döndü. tepsinin içinde içecekler ve tatlı vardı. tatlı belki de çoğuldu, hatırlamıyorum. teyze iriydi bayağı. ben üç yüz kalorimi içerken teyze zevkle tatlısını yedi, kahvesini içti.
ben kadına çok özenmiştim. zaten kilosu belirli bi fazlalığa ulaşmış, artık ilerlemiyor gibi rahattı. hani kaybedecek bi şeyi yoktu sanki kiloları dışında.

ama neyse işte.

katastrof

2011-09-04T19:57:00.004+03:00

yaratılan bütün tanrılardan rica etti, işini eline yüzüne bulaştırmamak için. yaratılan tanrı, bu ifadeyi düşünmüş, aklında dolandırmış, dilinde dolaştırmış ama hiç dışarı atamamıştı. evet, bu ifadeyi eskiden kullanamazdı. şimdiyse kullanabiliyor, karşılığında sadece vicdan azabı hissediyordu. vicdan, baş edemeyeceği, çekemeyeceği bir şey değildi. zaten yıllarca bu azap çekmişti, taşımıştı kendisini belki de; bu azap tutmuştu cümlelerini bu kadar süre. geri ödeme, ödeşme zamanı gelmiş olabilirdi.
tanrının yanından karşısına taşınmış gibi hissediyordu. yanındayken göremediği şeyleri, şimdi görebilecekti belki de. tam karşısındaydı. bütün yoğunluğuyla, belki de bütün yokluğuyla.

bir varlık ya da bir yokluk. bilemiyordu. yoğun ve yok sözcükleri ahenkten daha fazlasına sahip miydi gerçekten de? gerçekten, aynı yöne işaret edebilirler miydi? bunu anlamlandıramıyordu.

sadece inanmak istiyordu. bu yüzden, yaratılan ya da yaratan demeden, bir kez daha rica etti.

aşçılık ve ahçılık çok farklı şeyler değiller aslında

2011-09-03T01:26:00.003+03:00

kasap alışverişi yapabilmek için gerekli bilgiye sahip olmadığımı fark ettim yarın almam gerekenleri düşünürken. nasıl anlatılır, ne denir ona diye düşünüyorum. "ona" evet, hala bulamadım istediğim şeyin ifadesini. şu anki en iyi alternatifim "böyle böyle kesiyosunuz ya" eşliğinde bikaç işaret sanırım. anlarlar onlar, vücut parçalıyolar bunu mu anlayamayacaklar. hiç.

aslında "ben artık en çok tavuk etini seviyor olabilirim, çirkin şeyler çıkmasın içinden. beni tavuktan soğutmayın yeter" yeterince iyi bi açıklama. ağzıma kıkırdak geldiğinde tavuktan sakız çıktığını düşünürdüm ben, benden çok fazla bi şey beklememeliler bu konuda.

tavuk aşı. kuşbaşı? öyle isimler yapmayın. çok üzücü.

adı üstünde, kısa mesaj

2011-08-31T02:19:00.003+03:00

ben mesajlaşmayı pek sevmiyorum. telefon açıp 1 dakikada anlatabileceğin şeyleri mesela beş mesajda anlatıyor olmak çok acı bence. zaman kaybı olan ve sinire zarar veren bi şey aslında mesajlaşmak.

87689087 mesaj yapacağınıza yarısı kadar konuşma süresi verin mesela, bırakın konuşalım, daha çok anlatalım. anlaşalım?
ya da çevredeki insanlar puf diye yok olsun, bu hal gözlerimizle duymaya çalışmak gibi.

sevmiyorum sevmiyorum sevmiyorum.

please (don't) stand by

2011-08-18T19:39:00.012+03:00

iki gündür neredeyse hiç dışarı çıkmıyorum. sürekli bir şeyler izler, oynar ya da okur haldeyim. yaklaşık bir saat öncesine kadar pek bir sıkıntım yoktu aslında bu halimle aramda, aslında böyle yaptığım şeyleri sıralayınca hala güzel ya da yapılası/devam edilesi geliyor gözüme ama hayır, sıkıldım, insan yüzü görmek istiyorum artık.

yalnızlığa toleransım iki güne kadar düşmüş sanırım. hatta daha da azına. benimle ilk buluşacak kişileri uyarmalıyım, çünkü muhtemelen bitmek tükenmek bilmeyen cümlelerim arasında boğulacaklar. konuşmak istiyorum arkadaş ben.

kendi kendime de konuşurum tabii ama...

bu arada günlerdir üzerinde "acaba yapabilir miyim ki" diye düşündüğüm bi planım var. kafam patlayacak diye korkmasam, hiç düşünmem; ama öyle bir olasılık var ve hayır bence hiç de mecaza kaçmıyor bu ifade. japonca öğrenmek oluyor bu plan ve "plan" olarak anılmaya devam edebileceği süre cidden çok kısa. kararımı vermem gerek.

tuhaf bir şekilde fazla acele ediyorum. daha fransızcayı yeni öğrendim ve sindirip sindiremediğimi bilmiyorum henüz. ama durmak istemiyorum. kanım ağır akar, bir bardağı sırf yıkamaya üşendiğim için defalarca kahve içebilirim ondan. evet kanım ağırdır ama bende hep bir yerlere yetişememe ya da bir şeyleri yetiştirememe korkusu var. bunu söylemem lazım: çalışmaya başladığımda hayatım büyük ölçüde bitecekmiş gibi hissediyorum, o yüzden ondan önce ne kadar koparabilirsem yapmayı istediğim şeylerden, o kadarı kar kalır gibime geliyor. peki çalışmak zarar mıdır? değildir herhalde. ama kar mıdır, işte bunu bilmiyorum.

bugün fallout oynarken "bir daha 10 yaşında olmayacaksın sonuçta" gibi cümleler sarf edildi karakterime. işte buydu, yani oydu. benim kendime sürekli söylediğim şey oydu. bazen alnım çatlayacak gibi oluyor mesela "18 ağustos 2011, perşembe, ilk ve tek" cümlesini içimden geçirdikten sonra. güneş az öncekiyle aynı değil, değişen, gerileyen ve ilerleyen bir şeyler var ve ertelenmeye vakit yok. "bu yüzden" ertelenmeye vakit yok.

bu yüzdendir ki istediğim şeyi yapmalıyım, yapmaya yeltendiğim istekten emin olmalıyım ve zaman harcamamalıyım.

bu arada, karakter ve hareket; ne kadar benzer sözcükler. hem ses hem anlam bakımından. yani bence.

belki de sadece oyun hamuru oynayıp yap boz yapıp bozmalıyım, ama...

2011-08-03T22:59:00.018+03:00

ben gene ne yapacağımı şaşırmış durumdayım. keşke bir ev olsa, her odası bir salon olsa, her salonunda yapmak istediklerimden biri bulunsa, her girişte biraz kurcalasam, sonra o salonlardan biri benim odam olsa.

hepsini istemiyorum, sadece uygun olanı istiyorum.

bana göre zaman kavramı biraz farklı sanırım. zamanımız az ve öğlen uykularıyla ya da tatlı yiyerek mesela, çok fazlası tükenmiyor mu aslında? 19 yıl yaşadım, çok ya da az diyemem bulunduğum nokta için, ama birkaç nokta sonrası çok geç gibi geliyor bana. bazı şeyler için.

ve hayır daha çok zamanım yok. hiçbir şey asla çok değildir. yeterli? o bile değil.

ve zamanım bu kadar azken yanlış karar verme korkusu aslında olduğundan daha büyük.

istanbulienne

2011-07-31T01:58:00.005+03:00

incelmiş bacaklarım, şişmiş göbeğim ve geçmek bilmeyen sırıtışımla dün gece istanbul'a döndüm. hesapta paris'ten direkt istanbul'a geçmek, beklememek bekletmemek vardı. ama bizim hesabımız fransız havalılarına pek uymadı. dört beş saat daha uzun süre yolda kalarak, araya almanya'ya bi selam vererek geldim nihayet.

dil çok tuhaf bir şey. bir süre sonra yabancı diller birbirine girebiliyor ya da o kadar olmasa bile biri bir başkasına dolanabiliyor. different things yerine different choses (différentes değil hani) diyebiliyosun mesela, sonra ağzını kapatıp gülümsüyosun. robotların arasında hata yapabilmek çok eğlenceli.

bu arada hemen dibe köşeye: fransızlar garip bi etki bırakmış üstümde, herkese selam veresim ve gülümseyesim geliyor. en büyük artıları bu olsa gerek.

le manga

2011-07-24T19:33:00.021+03:00

bugün bir kitapçıya gittim. burası çizgiroman ve mangaların satıldığı bi yermiş, ben daha yeni öğrendim bunu. veee fransızca mangalarım var artııık!

tabii direkt shoujo bölümlerine koşturdum ben. ve tabii:

tabii ki. nana'yı fransızca okumak çok enteresan olacak. hoş, ben mangasını okumayı hiç denememiştim.

üç cilt nana bir cilt de lovely complex aldım.

bir daha ziyaret edesim var orayı.

metrolarda hep judge başlıklı bir reklam görürdüm. ben müzik grubu falan sanmıştım adsfsdf ama hayır, judge bir mangaymış. şayet bir daha gidersem onu da almak isterim. zaten henüz yeni bir manga sanırım, tek bir cildi var.

ayrıca, o civarda daha başka pek çok manga satan yer varmış fakat bugün pazar olduğu için kapalıydı gördüklerim. işte tekrar gitmek için bir sebep daha.

bunun yanı sıra, devil may cry'ın ilk oyununu bozuk paralarla almış olmak beni acayip mutlu etti. yine o civarda bir sürü oyun satan mağaza da vardı.

bu arada, o civar diyip duruyorum ya... o civar saint-michel yakınlarında bir yermiş! yürürken notre dame'ı gördüm ve çok şaşırdım. dibinde süper yerler varmış da haberim yokmuş. zaten benim için çok güzeldin saint-michel ama böyle yanların olduğunu bilmiyordum.

ben bi okuyayım şunları ho ho ho

çok fransız bi karmaşa

2011-07-22T15:28:00.003+03:00

fransız insanı kibardır. genellikle... ya da şöyle mi demeliyim bilmiyorum: fransız insanının geneli kibardır.

cidden ama, hangi ifade doğru olanı bilemiyorum. bir kısmı kaba, bir kısmı kibar mı demeli yoksa bazen kibar bu adamlar bazen kaba mı, pek anlayamadım.

bugün yol soracaktım mesela. adama pardon dedim, bana bonjour diyerek döndü. ben öyle dalmıştım oysa ki. bir de yolda tanımasalar bile sizi, bonjour diyerek selam veriyorlar. ben ilk zamanlar bu ne ya dediysem de şimdilerde hoşuma gitmeye başladı.

ama hepsi değil. ya da her zaman değil.

happy, thank you. more, please?

2011-07-18T14:49:00.005+03:00

bugün paris çok soğuk, birkaç gündür çok yağmur yağıyordu zaten. ben de odada kalıp film izlemeye karar vermiştim. josh radnor'ın imdb profiline girdim, nedense onun bi filmini izlemek istedim. doğumgünü 29 temmuzmuş. görünce ilk önce gülümsedim, sonra kendimi tuhaf hissettim.

29 temmuz benim buradan ayrılış günüm. buraya geldiğim ilk hafta o günü kurtuluş günüm olarak görüyordum ama, şimdi burayı özleyeceğimi biliyorum.

mesele ayrı olmak değil, mesele yalnız olmak belki de.

ilk hafta o kadar alışamamıştım ve o kadar soğuk bakmıştım ki paris'e, insanlarla fransızca konuşmak istemiyordum bile. sanki dışarıdan bakmak içeride olduğunu maskeleyebilecekmiş gibi... hayır, maskeleyemiyor ve dışarıdan bakmaya devam edilirse gerçekten bu şehir bile çekilmez oluyor.

neyse ki buralardan nefret etmeden önce sevmeyi öğrendim, ve seni özleyeceğim paris.

ama josh radnor'dan film bulamadım ya.

mis misin

2011-07-15T16:19:00.030+03:00

concorde meydanı'na gittim tam da "saint-michel paris'in en güzel yeri galiba" dediğim gün. bu düşüncem, bu cümlem değişebilir.
hele bir de 14 temmuz öncesinde, telaş içinde olmayan/sakin concorde'u görünce yine öyle hissedersem, üzgünüm saint-michel.

bu hafta yine gidesim var.

bu arada 14 temmuz kutlamaları benim için pek de iyi geçmedi. kalabalığı sevmem ve paris'in yarısı yeterince büyük bir kalabalık oluşturuyor tabii... hoş değildi. ayrıca kutlamalar bana çok tatsız ve yetersiz geldi. sevenleri, beğenenleri duyunca şaşırdım oldukça.

eyfel yerine bir louvre'a, ya da çok yakınındaki concorde'a gitseydim nasıl olurdu merak etmiyor değilim. yine çok kalabalık olurdu, yine insanlar benim gözümde paris'in yarısını oluştururdu muhtemelen.

ama... amaaan, öyle işte. concorde istiyorum ben.

yeşil bahçe bahçe yeşil

2011-07-14T21:53:00.006+03:00

bahçeleri yeşili sevdiğim için mi seviyorum, yoksa yeşili bahçeleri sevdiğim için mi seviyorum, acaba.

parisienne moonlight --- parisien soleil?

2011-07-13T16:10:00.008+03:00

öte yandan, güneş her yerde aynı güneş. ama mesele şu ki; biz her yerde aynı değiliz.

güneş cidden batıdan doğmaz

2011-07-13T15:48:00.006+03:00

lambalarımın hiçbiri çalışmıyordu. gece odaya geldiğimde pencerenin önüne gidip perdeleri açtım, ama işte, geceydi. sonra durup karanlık ne kadar aydınlatabilir ki dedim kendi kendime.
öbür sabah ilk dersi kaçırmış bir şekilde okula hazırlanıyorken kapım çaldı, lambalarım değiştirildi. önceki gün bozulduğunu söylemiştim ve birkaç saat sonra hemen değiştirildi. üstelik ben tekrar inip hatırlatmam gerektiğini düşünürken, bir sefer söyledim ve değiştirildi. normalde böyle şeylere pek alışık değilim, o yüzden böyle şaşırıverdim.

burayı karanlık görüyorum ben geldiğim yere göre. bu ülkeyi.
karanlıktan aydınlanmaya çalışmak da çok saçma.
yine de tutulan ışıklar çok cazip gelebilir bazen.

E for monna lisa

2011-07-09T13:13:00.010+03:00

bonjour!
teknik olarak paris'te dokuzuncu günüm bugün ve fena geçmediğini söyleyebilirim. fonetik dersleri dışında okul çok sıkıcı, kiliseler parklar müzeler güzeller. birinin etkisi diğerini geçince, günüm de ona göre şekilleniyor diyebilirim.

buraya asıl geliş amacım olan fransızcamı ilerletmek ise... yok arkadaş, ben dokuz gündür buradayım ama anlamıyorum bu insanları pek. konuşma meselesinde de; sular seller gibi değilim, hiç olmadım ve şurada kalacağım bir ay içerisinde de olmam beklenebilecek gibi bir şey değil zaten, ama az buçuk akıcılaşsam fena olmaz?

dün gece plastik bardaktan şarap içtim. death cab'in champagne from a paper cup'ı geldi aklıma, öyle güldüm kendi başıma. şarap sevmem dolayısıyla şarap kültürüm de oluşamadı hiç, dünkü şaraptan da pek bi şey anlamadım tabii.

soğan çorbası ama. ama soğan çorbası. bunu bikaç kez daha söyleyebilirim çünkü çok güzel bi şeymiş.

daha önce denememiştim, bu ilkti. ve denenmeli.
birden fazla kez belki?

iki farklı yerde macaron yedim ama açıkçası türkiye'dekiler daha güzeller gibime geldi... tabii okula giderken yoldaki pastanelerden aldım ben kendilerini, bi pierre hermé'den değil. yine de yolum düşerse denerim tabii.

benim yolum sürekli notre dame'a çıkıyor bir şekilde. şikayetçi de değilim, ilk haftamda üç kez gittim ama her hafta üç kez de gidebilirim zaten. hiç sorun değil.

dün de louvre'a gittim, ama sadece gittim. yüzde birini falan gezebildim herhalde.
evet ve tabii ki tahmin edilebilecek bölümü gezdim, italyan ressamları. cliché'nin/klişenin anavatanındayım, napabilirim? bir de monalisagörüceeemmonalisagörmeliyiiim fikri olunca insanın aklında, islam sanatıdır antik mısırdır sonrada kalıyor, sonrada bırakılıyor. eh ben de öyle yaptım.

işte böyle bir şeyler.

packt like sardines in paris

2011-07-05T16:28:00.002+03:00

metroda aklıma hep bu şarkı geliyor. paris metrosu kötü, paris metrosu karışık. ve tabii ki paris metrosu çoğunlukla çok kalabalık.

ha unutmadan, paris metrosu kokuyor ayrıca.

c'est jesse, pas messy

2011-07-04T23:19:00.000+03:00

şu adamın konuşmasını ve hareketlerini çok seviyorum arkadaş. tipe bak.

there are roads left in both of our shoes

2011-07-04T22:04:00.000+03:00

dans. sur. dansur.

2011-06-25T21:29:00.002+03:00

böyle yeşil bi koltuk istedim çok.

zamanında bi fotoğraf görmüştüm derste. bi kedi vardı, koltuğun üstünde oturuyordu. altında kedi koltuğun içinde gibi bi yazı vardı. o zamandan beri şüpheye düşüyorum, koltuk için içinde mi üzerinde mi kullanılması gerek diye.

mesela böyle bi koltuk, şüpheye yer bırakmaz. içinde.

les ruelles parisiennes

2011-06-24T10:33:00.010+03:00

M ile 4 senedir tanışıyoruz. bu 4 senenin tamamında ben olmanın yarattığı bazı teknik arızalardan ötürü arkadaş değildik. belki bir yarım sene. ama o olmayan yarım senenin önemi kalmıyor gözümde, yedi yarım senede neler yaşadığımıza ve bunların aslında nelere denk olduğuna bakınca. yedi güzeldir, öyleyse sekiz daha güzeldir? ben on dokuzu da çok merak ediyorum, bi bakalım derim M?
şu kadar senedir birbirimizi tanıyoruz da, çok enteresan geliyor bana, çok sıradan sayılan bi aktivite var bizim hiç yapmamış olduğumuz: sinemaya gitmek. hayır beraber pantomim yapmadık falan demiyorum, çünkü adım başı sinema var ve biz gerçekten çok yürüdük. ama gitmemişiz. yani.

belki de sinemada konuşamıyorsun, susuyorsun ya; ondandı. şimdi de bir şey değişmedi, hem biz zaten orda da konuşuruz ki. belki bunu keşfetmektir vakit alan? bilemedim.

kendime fransa'da yenecekler listesi çıkarmış olmama diyecek bir şey yok. eh yok tabii; nasılsa kendi vücudumda taşıyacağım beş kiloya bagaj muamelesi yapamazlar, o yüzden afiyet olsun derim ben. hani adanalı arkadaşın burada kebap yememesi geliyor aklıma, insan farkını merak ediyor. oradaki macaronlara gidip siz nasılsınız demek istiyorum, burdakiler böyleydi farkınız neydi ne kadardı falan. ve fazla merak iyi değildir tabii, çok etmemeye çalışırım.
kendime haritadan yer seçmeye çalışıyorum ama anladım ki bir rehber edinmem gerek. "ordan mı, burdan mı" sorusuna hiç takılmadan rehberi burdan almaya karar verdim. nedense bunun gibi bazı şeylerde hala fransızca kullanmak istemiyorum, başka bir örnek de web siteleri. fransa'ya ait web sitelerinde bile gözüm birleşik krallık bayrağı arıyor, bulunca da kocaman açılıyor mutlulukla. çoğunluk gibi internet dili ingilizce benim için de, her site içinde. eh yani fransız siteleri de dahil.
oyunlar mesela bir de. yok yok, ben ingilizce oynayayım. assassin's creed var mesela, ortam olsun italya'da geçiyorsa insanlar da italyanca konuşsun diyerek hevesle tüm diyalogları italyancaya çevirdim ama, olmadı. zaten italya'da ingilizce daha sempatik. tabii.

o zaman bi Zazie dinleyelim.

büyük mideler ve küçük porsiyonlar

2011-06-22T01:35:00.002+03:00

küçük porsiyonlardan mustarip olmak gibi bi fikir takıldı aklıma şimdi. bence mide de mesela göster ürksün ayarında olur insan türk olunca. bence biz zor doyarız.

ayrıca çirkin yiyeceği de yemeyiz çok zorunda olmadıkça. hani sağlıklı olduğunun bilincine varıp yiyen insanlar var ya, hah işte biz onlardan değiliz.

bir de, yemekten zevk almayan insanlar, olmadı şöyle diyelim "yemeği" ya da "yeme"yi sevmeyen insanlar var ve bu insanlar hayattan da tat alamazlar gibi gibime geliyor benim. annemin gözleri ve saçlarından sonra en çok yemek yemesini severim. çok yer, ve çok zevk alır. uzun sürer onun yemek yemeleri. porsiyonları büyük bekler ve aşçı ona teşekkür etmeli aslında, yemeğin hakkını vermek diye bi şey var çünkü. büyük porsiyon, ve her bi çatalından zevk alıyor resmen. izlemesi bile hoş.

yo yo yo, anne yemeği yeğlenir.

oğlak çocuğu ve susuyor

2011-06-21T22:57:00.002+03:00

o gün iskeleye yürürken, yalnız kalmışken, sustuk. az biraz küçük konuşmalar oldu, ama biz ikiden fazlayken konuşmalarımız küçük olmazdı. hem zaten ben sevmem küçük konuşmaları. biliyorum ki o da sevmez. büyük konuşmaz hani, ama büyüktür söyledikleri. konuşmaları. onu dinledikçe de büyütür insan ondan duyduklarını.

daha fazla konuş, neden sustun ki diyorum içimden.
çünkü biz ikiyken, o ve ben iken, başka bir o yok iken... o susuyor. bu yüzden türlü türlü şeyler anlatırken, bir türlü neden sustun diyemiyorum.

everything that starts with E is kinda cool

2011-05-31T11:34:00.007+03:00

ben tumblr'da popüler olmanın yolunu bilinçsizce olsa da çözdüm: eyfel kulesi fotoğrafı paylaşmak! o metal hanfendiye bayılıyolar. bi maupassant değilim tabii ama ben de pek sevmezdim eyfel kulesini, tabii benim durumum kule çok popüler olduğu içindi. fransa'da sevilecek daha fazla şey vardı bana göre, hiç gidip görmemiş olduğum halde. ya da daha fazla sevilecek şeyler demeliyim.

ama açıkçası şimdilerde ben de pek seviyorum. aslında belki de kuleyi değil, hatırlattıklarını seviyorum. hala gidip görmedim ama artık bana popüler olan bi sembolden ötesini çağrıştırıyor.

ayrıca azıcık bacaklarımı açıp ben eyfelim diye bağırmışlığım da var ki bu çok eğlenceliydi.

bu arada zaman zaman da tumblr'da takılmaktayım evet, ama ihanet miii asla.

hair dyes are a girl's best friends?

2011-05-19T07:57:00.003+03:00

okulumun kapanmasına sadece 2 hafta + 1 gün kalmışken ben ne yapacağım ben diye düşünmelere başlamış ve tabii ki son derece umutsuz düşüncelere kapılmış bulunmaktayım. paniksiz yaşayamadığımı uzun bir süre önce anlamıştım, o yüzden biraz rahatlayasım var? evet, ben panik yapmıyorsam bir sorun vardır.

ve yine korkuyorum tabii. ama bu bildiğin düzensizlikten ve çalışmıyor olmaktan kaynaklanıyor, yani paniğimin sebebi var. son bir haftada bir gece 12 saat, dün gece de 10,5-11 saat kadar uyudum. neden; çünkü günlerdir adam akıllı uyumuyorum. ve dolayısıyla adam akıllı uyanamıyorum da. insanlar beni uyandırmak için seferber oldular, sağolsunlar. hani başka zaman olsa uyandırana düşman kesilirim ama şimdi her sabah sarılasım geliyor. ki sarılıyorum da.

rahatsızım. bu durum hiç hoşuma gitmiyor. hiçbir zaman çok düzenli olmadım ama düzensiz de sayılmadım gibi geliyor bana.

ayrıca çok alakasız olacak ama kaşlarımı kalınlaştırıp kumral olasım var. bunalımda mıyım, hayır değilim. panik dışında rahatsız olduğum bir şey yok.
öyleyse kumral olmanın zamanıdır? mıdır? belki yaz sonu. bekletmek lazım çünkü cidden saçların da canı var :/

oysa ben çok kolayım. saçlarıma bakarak ruh halimi anlayabilirdiniz. mesela günlerdir adam akıllı taramıyorum bile. ve günlerdir bu haldeyim de.

bakalım.

extraordinaire

2011-05-14T19:48:00.005+03:00

şu kelimeye takmış bir haldeyim, ekstraordiner. olağandışı ya da olağanüstü nereye kaçtı, bulması bu kadar zor muydu bilmiyorum ama onlardan önce ekstraordiner gelmeye başladı. yahu fransızca konuşurken bile türkçe konuşurken kullandığım kadar kullanmıyorum bunu monşer. kullanması rahatsız ettiğinden değil de, neden bunu seçiyorum, onu merak ediyorum. aslında yakında rahatsız da edebilir bu durum ha.

extraordinary gibi değil bu sözcük mesela, neden çünkü okuşunu yazarken aklıma küçük dinerlar geliyor. luke's diner geliyor hatta.
ya da diner citylight. sonata arctica'nın shy'ındaki hani, sonra "you can't be acting like my dana, can you?" diye sorması geliyor tony kakko'nun. sonra dana scully sonra x files ve sonra R'nin bana kızdığında dana diye bağırmış olması. ahahah. işte bu yüzden EXTRAORDINAIRE güzel bir sözcüksün.

bir de birkaç ayreon şarkısı geldi ama çağrışım manyağı olmaya gerek yok akşam akşam. yarın sabah devam ederim.

aç bunu bana

2011-05-12T22:03:00.000+03:00

arkadaşa az önce bi meseleyi açıklasın diye "aç bunu" dedim de, aklıma son zamanlarda poşetlerle yaşadığım sorun geldi. %100 geri dönüşümü sağlanabilen poşetler. ben onları açamıyorum, olmuyor. zaten tek başıma alışveriş yaptığımda benden sonra 2 müşteri paketlenir hesap görür gider, ama ben orada aldıklarımla uğraşadururum. hantalım ve kanım ağır akıyor, evet evet de neyse; bu poşetler benim hızımı iyice düşürdü. zira açamıyorum. geçen gün kasiyer acıdı bana resmen, o alıp açtı elimdeki poşeti mesela. çok mutlu oldum çünkü bi poşetle konuşmak ve bi poşete küfretmeyi istemek biraz tuhaf oluyor. edemeyince de rahatsız ediyor. açılmıyor, olmuyor.

bir ara alışverişe, yani büyük market alışverişine gideceğim zamanlar plastik torba kullanmıyor, torbamı yanımda götürüyordum ama genelde büyük market alışverişine çok nadir çıkan bi tip olduğum için yine plastik poşetlere kalıyordum maalesef. zaten o torbayı kaybettim. bi de tutacakları benim boyuma göre çok uzundu yere sürünüyordu ama en azından açması kolaydı ve hey çevreye de zarar vermiyordu. neyse.

ayrıca finlandiya'da poşetler 5 euro falanmış, yani plastik olanlar. adamlar süper adamlar çevreci.

evet çok sıkıldım. naber ya?

throwing cakes up

2011-05-05T17:53:00.002+03:00

ben geçen gün mide fesatı geçirdim.
yani, gerçekten. o kadar çok dondurmalı pasta yemiştim ki midem kaldırmadı. seneler sonra kustum falan.

hiç hoş değildi.

bizim bi hoca demişti ki hay mon dieu

2011-05-05T17:51:00.002+03:00

o kadar sıkılıyorum ki bir yerlere bir şeyler yazmam bir şekilde sıkıntımı atmam gerekiyor. ben de twitter'ı mahvetmeyeyim diyerek buralara koştum.

ders çalışmam lazım. ama yok, yapamıyorum. olmuyor.

yok burda da duramıyorum, olmadı. ben gideyim.

vingt-trois, l'enfance, la meilleure odeur

2011-04-23T09:43:00.003+03:00

"ne takıtılı hatunmuş ama" deme de,
iyi ki doğdun bence.

susan delfino dedi ki:

2011-04-21T09:42:00.000+03:00

par-fume_par-donner

2011-04-17T13:26:00.007+03:00

hani yolda yürürken buruna bir parfüm kokusu gelir. rüzgar getirir, yani bu koku hafiftir; ama çok da güzeldir. "ben de kullansam, ben de böyle koksam" diyerek parfümün sahibine adı sorulur. ya da sorulmak istenir. hani az önce geçen bayana, sizi sapık sanmayacağını umarak, pardon diyerek.

o durumdaymışım gibi hissediyorum kendimi. bana sorulmuyor tabii, ben soruyorum. ben öğrenmek istiyorum.
güzel bir koku var, birileri çekiyor. ama kimden geliyor bu koku, bilmiyorum.

ama sırayla olasılık dahilindeki herkese sormak da aptallıkmış, onu gördüm.

ki ben aslında parfüm de kullanmam ki. çok güzel koktuğumu düşündüğümden değil, unuttuğumdan dolayı kullanmamam. hatırlatılmasa, hatırlamazdım da.
ne istedin benden parfüm sahibi, sorum sana öfkem sana.

ben yalnız iyiydim.

doğumgünütakıntısı

2011-04-16T14:04:00.002+03:00

doğum günümde hatırlanmaya neden bu kadar taktığımı bilmiyorum. ama istiyor ve bekliyorum, arasa birileri iyi ki doğduğumu söylese, ben de "sen de" desem ve gülümsesem, hadi iyi ki doğmamış olsam bile nice seneler dilese. yani, hoşuma gidiyor. seviyorum. mesela "ecem seviyor" diye düşünerek yolüstü alınan bi beyoğlu çikolatası ya da opeth konserinde dinletilen bi lotus eater da mutluluktan delirtebilir beni, ama doğum günü bir ayrı. daha bir ayrı. daha bir büyük.

sanırım doğum günlerini, hatırlanmış olmak için bir çikolataya ya da şarkıya, yani yardımcı oyunculara ihtiyaç olmadığı için bu kadar çok önemsiyorum. pür ben olduğu için. çağrışımsız.

böyle baskı yapıyormuş gibi hissettim kendimi, ama amacım o değil. sadece durumum bu. sanırım bu yüzdendir ki doğum günlerini de unutmam. bir oyuncunun, bir dergi yazarının, annemin arkadaşlarının... isteyebilir. bekleyebilir. ihtiyaç duyabilir.

doğmak ne güzel ama.

tembellazyparesseuse

2011-04-10T10:12:00.002+03:00

şaka maka 1 haftadır hiç ders çalışmıyorum ha. bugün bi birkaç saat bakmak gerek :O

first post of april - april 1st - guess i'm a fool

2011-04-01T23:10:00.006+03:00

yağmur ile şaka olmaz. geçen hafta konserde böğürürken ya da birkaç gün önce romantik takılmaya çabalarken ıslanmayı pek sorun etmemiştim ama şu an Yağmur'lardan bile korkmaktayım. zira çok, ÇOK hastayım yahu.

ısrarla kendime hasta olmadığımı iddia ediyordum bir de. oysa ki dün işaretler tavan yapmıştı. hani hep bir üşüme, seste değişiklik ne bileyim kendini kırık hissetme, başağrısı vesaire olur ya, bende tam takıMdı bunlar. "tavan yapmıştı"ya gelecek olursam: dinlediğim müzik bile keyif vermemeye başlamıştı. daha önce yaşadınız mı ya da müziği ne kadar seviyorsunuz bilmiyorum ama ne kadar lanet bir durum olduğunu anlatamam. sevdiğiniz şarkının kulaklarınıza acı vermesi resmen terk edilmek gibi bir şeymiş. çok dramatize ettiğimin farklındayım ama iheartmusic ve thatthingsucked. ve evet bu son işarete rağmen ben kulaklığımın arızalı olduğunu ya da ipodumun bozuk olduğunu ya da/hatta kafamda bir sorun olduğu ihtimallerini ölçüp tartıyordum. başka kulaklık denedim, ipod için dua ettim ve kendi kulaklarımla da çevreyi dinledim bayağı. hasta oldum demek çok zor geldi sanıyorum. ama sonraki sabah lanet bir başağrısıyla uyanınca, yadsıdığım ve fellik fellik kaçtığım şey karşımda/içimde/neremibulabiliyorsaoramda idi.

ya hasta oldum ve çok kötü bi şey buuaaaa

ne bileyim daha çok zaman olmadı, çok az biraz zaman önce akşam olmasın diye sevimli bir şey için dua edebiliyorken şimdi ateşim çıkmasın diye dua ediyor olmak, hayat tuhaf arkadaşlar ya çok tuhaf.

ama yine de öğrendiğim bir şeyler var, mesela kimse için yağmur altında kalmayacakmışız. sonra müzik bize küsüyorsa hatayı kendimizde arayacakmışız. sanırım bu kadar. daha fazla var sanmıştım aslında.

haa -hasta olmaya başlıyosak iyyimyeaa diye takılmayıp bu durumu önlemeye yönelik hamleler yapacakmışız. mesela günde sadece 4-5 saat uyumamak, adam gibi dinlenmek, bitmeyen portakal suları ya da ve hatta ilaçlar.

how nice. bunları kesin yapmayacağım ben şimdi ama yine de belli olmaz çünkü şu an umursamaz ecem'i bile etkileyebilecek kadar acı çekiyorum.

of ulan.

fesat açlığın sonucu olarak mide fesatı geçirmek

2011-03-14T18:07:00.005+02:00

ballı mısır gevreği, en sevdiğim mısır gevreği.
muz, en sevdiğim meyve.
süt, en sevdiğim içeceklerden biri.

ama bu üçünü karıştırıp o kadar çok yemek BENİ BİRAZDAN ÖLDÜRECEK acı içindeyim ööeh

şu an ne balı ne ballı mısır gevreğini ne mısır gevreğini ne muzu ne meyveyi ne de sütü - su dışındaki herhangi bir içeceği sevmiyorum oha

kahve bile içemem!

kurabiye diyince duran suların akması

2011-03-13T17:05:00.002+02:00

şimdi benim hazırlamam gereken üç adet ödevcik var ama ben ısrarla erteleyip duruyorum. bu akşam hallederim muhtemelen diyorum ama hani bu akşamı gece etmeden başlayabilecek miyim merak ediyorum bi yandan da.

bi yemek tarifi yazmam gerekiyor ki sanırım bu ödevden başlayacağım, ehih çok eğlenceli. kurabiye mi seçsem kek mi bilmiyorum ama kesinlikle bir tatlı olacak, elbette ki. hahahah heyecanlandım birden bu ödev için, gideyim de yapayım ya.

hallelujah, halleluu-jah~

2011-03-09T23:35:00.002+02:00

mesela bu house md'nin en güzel üç dakikası olabilir bence:

iyi ki doğmuş anneke, iyice unutulmuş simone

2011-03-08T01:00:00.007+02:00

ben anneke'yi de simone'ye tercih eder oldum. ya eskiden simone'yi severdim ama şu sıralar oldukça itici gelmekte. ne bileyim. bu ay görüşeceğiz kendisiyle konserde, bir kez daha eheh.

ayrıca bugün anneke'nin doğum günü imiş az önce öğrendiğime göre, iyi ki doğmuşsun şirin insan!

L. ou où?

2011-03-07T22:52:00.002+02:00

kararsızlık.

el işi yapması gereken kadınlar + ayak işi yapması gereken adamlar - harcanan potansiyeller

2011-03-03T20:34:00.005+02:00

çok yanlış olan şeyler var.

lost in cyrano de bergerac effect

2011-03-01T02:32:00.004+02:00

biraz mass effect oynadım. lost in translation izlerim uyuyakalmayacağımı bilsem. arada açıp scarlett johansson fotoğraflarına bakıyorum. sapıklıktan değil, kadını görmek mutlu ediyor beni resmen. ne enteresan. pek de sevilmez sanki. ben de hep sevilmeyen tipleri bulup seviyorum galiba. neyse.

yeni bi fransızca kitap aldım, bu sefer cyrano de bergerac. bu akşam bin saat uyumasaydım başlayacaktım. ah evet, saat 6-6:30 arası yatıp 11'e doğru uyandım. muhtemelen tümünü hiçbir şekilde yapamayacağım işler çıkarmıştım kendime, ama uyuyunca sadece birini yaptım o da oyundu işte. kitabı şimdi okusam, meh. sızarım. zaten fransızca, bu saatte anlar mıyım bilmiyorum.

aslında film izlemeden ya da kitap okumadan da sızabilirim çünkü kendime şaşırıyorum ama sanırım benim yine uykum gelmiş. öeh.

yine baktım evet ehehe.

ecem abandonnée

2011-02-26T11:14:00.012+02:00

"saçımın rengi solmasın" demek sporu ekmek için bir bahane midir yoksa samimi miyim bilemiyorum ama saçımın renginin solmaması ve benim spor yapmam gerekiyor. yıkanmamak bir seçenek değil.

terli saç dipleri, oh yeah. hayır hayır, sadece bi düşünceydi. geçti gitti. unuttum yuttum.

bahar geliyor ya, çok mutluyum ben. renkli renkli saç bantlarımı hazırlayacağım şimdiden ve hatta babet giyerim bile, elbiseler zaten kesin gibi gibi. bu sene kışı hiç kabul edemedim, karsızdı zaten dolayısıyla bir savunması yoktu. ya. yaa. sen yoktun kış. hangi şarkıydı, "kış gerçek değil, eylül uzun" gibisinden bir ifade vardı içinde... hah hatırladım, kamelot - abandoned. "when september was long, winter unreal" idi aslı da. sen bizi terk ettin kış. uzun eylül ayı/ya da dur eylül mevsimi diyelim biz buna, boyunca doğru dürüst kalın bir şey giymedim. dondum mu, deli gibi hem de. ama sanki gerek yoktu buna, isteyemedim. sanki kar yokken o kıyafetler taşınamayacaktı, taşıyamayacaktım. bak yine bi şarkı geldi aklıma, "i came here with a load and it feels so much lighter since i met you" . coldplay - green eyes.

çiçekli elbiseleri aratınca böyle bir şey buldum. ben böyle bir şey giyebilirim, sonra da tüm gün mother earth söylerim. bence çok eğlenceli olur.

akşama kadar şarkıya dönüşeceğim ben bu gidişle. bi gün Antoine'a "sen şarkı olsan lost control olurdun, grup olsan da anathema" demiştim. neden böyle şeyler yapıyorum bilmiyorum ama zamanında hangi geometrik şekil olurdum ya da hangi şirin olurdum şeklinde şeyler düşünebilmiş birinden gelebilecek tespitler bunlar, yadırganmamam lazım. neyse, o da bana portishead olacağımı söylemişti. ama şimdi kendime bakıyorum da pek portishead'lik bir halim kalmadı sanırım. ama Antoine, sen hala anathema'sın. lost control'ü kaybetmiş olabilirsin ama, ki bu iyi bir şey olsa gerek.

ama silent hill'de, kafenin camlarındaki portishead posterleri bana fark ettirilince portishead olduğum için mutlu olmuş ve şey eheh gururlanmıştım.

zamanınız olursa ya da merak ederseniz, portishead'in sour times'ı ile silent hill theme'i arka arkaya dinlemelisiniz.

az önce pencereden dışarı baktım da, çok ıslak ve çok sevimsiz gözüküyor ortalık. lorelai karın kokusunu alırdı, ben dışarı çıkınca ne koklayacağım çok merak ediyorum. kar olmadığına eminim ama.

belki sporu ekebilir, belki alışveriş yapabilirim. çok yanlış yollara sapıyorum. ne bileyim. kar yağarsa onu seyrederim ama tabii. ah ah. ah ulan.

sabahın "bu saati*"nde okunacak post

2011-02-26T03:18:00.000+02:00

ben şubat ayı boyunca hiç devamsızlık yapmayacaktım güya. üç, sonra beş ve bu hafta da altı ya da dokuz saat devamsızlık yaparak ağzımın payını verdim/aldım. rezalet bi ifade şekli oldu ama onu boşverelim, bi daha öyle büyük laflar yok efendim.
daha şubat bitmeden aylık devamsızlığım 14 ya da 17 olmuş, ayıp be ayıp. ha şu ya da'yı açarsam: çarşamba günü okula yine geç kalmıştım ve en iyi yapılacak şeyin hiç gitmemek olduğuna hükmedip uykuma devam etmiştim. ama o gün sadece bir ders işlenmiş, geri kalan üç saat konferans varmış. eh, o üç saat yok yazıldığımı hiç sanmıyorum ama ne olacağı belli olmaz diyerek cümlelerimi ve şüphelerimi ya da'lar kullanarak uzatıyorum.

elbiseler istiyorum arkadaşlar, bir sürü elbise. ve kyoto'ya gitmek.

ama bunların alakası ne bilmiyorum, ama zaten sabahın bu saatinde alaka kurmam da beklenmemeli. yani bu saat sadece bana işliyor ama... neysee

*03:18 ('de tekrar geliniz)

bakmak ve görebilmek

2011-02-25T23:32:00.004+02:00

blogumun yeni halini pek sevdim ben, daha aydınlık oldu ve şimdi daha net bi arkaplana sahip. üstelik arkaplanda ısrarla sevdiğim eyfel var, hem belki bakıp bakıp hayallerimi anarım, netleşirim ben de belki de. ne bileyim. benim netleşmem epey zor olduğu için hadi bakalım diyor ve geçiyorum.

gözlük. netleşmek demişken aklıma geldi. derslerde gözlük kullanmak zorundayım, eh bir şey göremiyorum çünkü. ama benim gibi her şeyini düşürüp duran bi tip için gözlüğün sağlam kalması epey zor oluyor. yani oluyordu, ehehe. kalmadı. neyse. bi ara lens alayım yine diyorum ama, lens çok yorucu bir şey bence. böyle görüşün netleşiyor birden, her şey fazla ayrıntılı gibi geliyor. bulanık görüşü tercih ediyorum o yüzden, en azından bir süreliğine daha.
üstelik lens varken gözümde, uykum gelmişse şayet; varsın olsun diyorum ve sonrası pek hoş olmuyor maalesef.

benim bir şeylere karar vermem gerekiyor. o şeylerin ne olduğunu karar verdikten sonra söylemeyi tercih ediyorum, ama bir an önce o karara bir şekilde ulaşmam gerekiyor o yüzden yakında o şey bu şeydi bakın bakın diye bitebilirim burda. ne güzel olur. o olursa o konudaki sıkıntı ve belirsizlik de bir nebze olsun bitebilir. hohho bakalım.

belirsizlikten rahatsız oluyorum ama hala lense hayır diyorum. pup.

learn to be a phantom

2011-02-25T14:22:00.004+02:00

yalnız kalmamak için birileriyle anlaşmak durumunda olma olayını biliyordum, ama birbirini sevmeyen insanlar söz konusu olsa bile, sadece zaman geçsin ya da ağız tadı kaçmasın moraller bozulmasın diyerek davranmanın varlığını yeni öğreniyorum.

ben böyle yapmıyorum ama görüyorum, ha yargılıyor muyum; bana ne ki.

hated because of great qualities

2011-02-21T18:57:00.001+02:00

bazen "i can't understand this at all, i can't pronounce this at all" diye mırıldanmaya başlıyorum. sonra saçımı turuncu yapasım geliyor.

sonra da blonde redhead'in şundanından söylüyorum dakikalarca:

people... talk.

2011-02-19T21:52:00.002+02:00

Ceyhuni:
düşüncelerini söylemeni tavsiye ederim ama

loi:
düşüncelerim
go fuck yourself demek mesela
söylemeli miydim

Ceyhuni:
yok öyle değil
o kişiyi tanımadığını varsaymaya başlıyorum

ama.

2011-02-18T23:05:00.001+02:00

"all of my memories keep you near" ya da "silent whispers"

2011-02-14T21:15:00.003+02:00

oyun çıktıktan asırlar sonra shattered memories oynamaya karar verdim. hayırlı olsun bana. inmesini bekliyorum efendim *-*

yanakta piercing

2011-02-13T01:28:00.004+02:00

yok yok, istediğimden... aslında şöyle söyleyeyim, bir daha piercing istediğimden değil. aksine, bana çok tuhaf geliyor yanak deldirmek... yani yapan yapsın tabii de, ne bileyim.

içim çok nadiren bi hoş olur ama, içim bi hoş oldu.

multicolore

2011-02-13T01:17:00.003+02:00

ben saçımı kendi kendime boyamaya korkarken insanlar pembeden kırmızıya ne bileyim maviye falan atlayabiliyorlar ya, hayran oluyorum. ve bu insanların bir kısmının saçı gayet sağlıklı da kalabiliyor, yakından da gördüm.

çok hoş ya.

elimde henüz sadece limon olsa da...

2011-02-11T16:27:00.009+02:00

...açmayı istediğim kafenin ya da pastanenin yani lütfen lütfen açayım kafesinin ya da pastanesinin baştacının limonlu kek olmasına karar verdim.

ayrıca o sıralarda saçlarımı sarıya boyamış da olabilirim. belki. hem beyazları kapatmak için idealdir sarışınlık. ne tuhaf, hemen kestirdim pastaneme uzaklığımı.

hohho olsun.

pıtır bıdır

2011-02-10T15:18:00.004+02:00

bugün dedim ki: içimden giyinmek gelmiyo. sonra bi durup düşündüm, bi hışımla düzelttim; tabii ki soyunup/soyunuk gezmeyi planlamıyordum bunu söylerken. şöyle, kıyafet seçmek bir yük olmuş, ne bulsam geçiriveriyorum üstüme başıma. dört günde paspallığın kitabını yazdım.

üşümeyecek ya da milletin laflarını takmayacak olsam bildiğin pijamalarımla çıkarım dışarı. ki benim pijamalarım hoştur, son günlerdeki karmaşık tarzımdan (böyle diyince bi nebze toparlanıyorum sanki) daha şık görüneceğine eminim. üstüm başım yer yer kaval yer yer şeşhane, görenler deli oluyor ve gördükçe deli oluyorum.

neyse. yarın bi etek metek giyeyim de kendime geleyim.

ben hala fiil çekmedim. bi tane bile. hoca da sanki benim bu halimi hissetmiş gibi öğrendiğimiz bütün fiilleri bilmem ne zamanlara göre çekip yarın ona götürmemizi istedi. şaka gibi. yani oh çok fiil yeah biliyorum falan demiyorum da, o kadar şeyi nası yaparım diye kafamı dizlerime gömüp düşünmeye başladım hoca bunu dediği sıralarda. fiil çekmeyince ödev çekiyorum, bi enerji yayılıyo benden kesin. neyse ki hoca sonradan insafa geldi, 140 fiil falan verdi. aslında orda da şoka girdim çünkü bunun iyi mi kötü mü olduğuna karar veremedim. yani ben 140 fiil biliyor mudurum ki? hiç öyle gelmiyor ama.

bir de spor salonuna gitmem gerekiyor bugün. durup durup zaman mekan hesaplaması yapıyorum, dışarıda şu kadar zaman geçirsem işte ödeve de şu zaman başlasam diye diye. tabii bu da zaman kaybettiriyor biraz. üstelik şu an da buralarda söylenerek de zamanımdan yiyorum ama... yalan olmaz ya, yok yok olmaz. giderim de terlerim de.

hatta gideyim ve terleyeyim. ciao ciao!

çektiçektiçek-

2011-02-09T20:44:00.005+02:00

önceki postta bir daha devamsızlık yapmamaya karar vermiştim ya, eheh... bugün ilk iki derse geç kaldım, uyandığımda baya geç olmuştu. üstelik zaten bugün dört dersim vardı, az önce geldim birazdan gidiyorum halindeydim yani. olsun, hiç yoktan iyidir yine. evet evet.

ve fark ettim ki kafam çorba olmuş bir kez daha. karışan bir şeyler var. karışan birçok fiil var aslında direkt. evet, yine ben ve çekilmesi gereken fiillerim.

aman lan.